عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٤ - امامت و ولايت در كلام امام رضا

برايتان به عنوان دين پسنديدم.

امر امامت از تمام نعمت است، پيامبر ٦ از دنيا نرفت تا براى همگان همه معالم دين را بيان كرد و راه را براى آنان روشن ساخت و آن‌ها را بر جاده حق واداشت و على ٧ را بر آنان رهبر و پيشوا نمود و از چيزى كه مورد نياز امت باشد صرف نظر نكرد مگر اين كه بيان فرمود، هر كه خيال كند كه خداوند دينش را كامل نكرده، كتاب خدا را رد نموده و هركس كتاب خدا را رد كند به آن كافر است!!

آيا قدر و موقعيت امامت را در امت مى‌دانند تا اختيار و انتخاب آنان در آن روا باشد؟!

به راستى! امامت اندازه‌اى فراتر و مقامى والاتر و موقعى ارزنده‌تر و آستانى منيع‌تر و ژرفايى فروتر از آن دارد كه مردم با عقل خود به آن رسند، يا با رأى و نظر خود درك كنند يا به انتخاب خود امامى بگمارند.

امامت مقامى است كه حضرت ابراهيم پس از آن كه مقام نبوت و خلت را پابرجا كرد بدان رسيد، اين امامت سومين درجه و فضيلتى بود كه خدايش بدان مشرف كرد و نامش را به وسيله آن بلند نمود و فرمود:

[إني جاعلك للناس إماما][١].

من تو را براى همه مردم پيشوا و امام قرار دادم.

خليل از شادمانى به اين نعمت عرضه داشت:

اين مقام در ذريه و نژاد من هم هست؟

خداوند فرمود:

[١] - بقره( ٢): ١٢٤.