عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٣ - حكمتها و دستورهاى اخلاقى پيامبر اسلام
گنجايش آن درياى بىنهايت را ندارد.
در پايان اين قسمت به ترجيعبندى كه فقيه بزرگ، فيلسوف سترگ، مرحوم حاج شيخ محمد حسين غروى اصفهانى در وصف رسول گرامى ٦ اسلام سروده بسنده كرده، باشد كه از معنويت آن وجود مقدس و آن منبع كرامت سهمى نصيب ما محتاجان و گدايان گردد.
|
اى خاك ره تو خطه خاك |
پاكى زتو ديده عالم پاك |
|
|
آشفته موى توست انجم |
سرگشته كوى توست افلاك |
|
|
اى بر سرت افسر لعمرك |
وى زيب برت قباى لولاك |
|
|
اى رهبر و رهنماى گمراه |
وى هادى وادى خطرناك |
|
|
عالم زمعارف تو واله |
تو نغمه سراى ما عرفناك |
|
|
يا اعظم صورة تجلى |
فيها الله ما ادق معناك |
|
|
دامان جلالت اى شهنشاه |
هرگز نفتد به دست ادراك |
|
|
اين بنده و مدح چون تو شاهى |
حاشاك از اين مديحه حاشاك |
|
|
فرموده به شأنت ايزد پاك |
لولاك لما خلقت الافلاك |
|
|
اى مظهر اسم اعظم حق |
مجلاى اتم و نور مطلق |
|
|
اى نور تو صادر نخستين |
وى مصدر هرچه هست مشتق |
|
|
اى عقل عقول و روح ارواح |
وى اصل اصول هر محقق |
|
|
اى شمس شموس و نور انوار |
وى اعظم نيرات و اشراق |
|
|
اى فاتحه كتاب هستى |
هستى ز تو يافتست رونق |
|
|
در سير توى اى نبى ختمى |
ذوالغايه بغايه گشت ملحق |
|
|
اى آيهاى از محامد توست |
قرآن مقدس مصدق |
|