عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦٠ - اجراى حدود الهى

تمام مردم عالم پيش قدم‌تر و جسورتر بودند، خيرى در تمام زندگى از آنان فوت نشد و شرى ولو بسيار اندك از آن بزرگواران در هيچ زمينه‌اى ديده نشد!

آنان در جود و سخاوت برتر از تمام عالميان بودند؛ زيرا وابستگى آنان به خزاين رحمت حق با وجودشان متحد بود و يقين داشتند خزاين عنايت الهى كم شدنى و تمام شدنى نيست، اين است كه در ايثار مال و علم و جان دريغ نداشتند و مى‌دانستند سود بى‌نهايت اين ايثار به خودشان بر مى‌گردد.

چون به خلوت انس و عبادت ميرفتند وجودى سرشار از نشاط و حال هم چون اقيانوس داشتند و خستگى روز هيچ تأثيرى در عشق و نشاط آنان نسبت به عبادت و انس با دوست نداشت، چرا كه آنان عارف‌ترين موجودات به حضرت حق بودند لذا تمام عشق و محبت را صرف او كرده و در اين راه از خستگى و سستى پروا نداشتند.

آنان از لجبازى و عناد در برابر عدل و حق و برهان و حكمت، پاك و منزه بودند، به محض برخورد با حق و عدالت تسليم شده و قبولى خود را با تمام وجود اعلام مى‌كردند.

در سوره مباركه كهف آمده است:

وقتى موسى بن عمران با دارا بودن مقام با عظمت اولوالعزمى از حضرت رب العزه شنيد مردى در مجمع البحرين است كه از او نسبت به حقايق و اسرار آگاه‌تر است، بلافاصله از جانب حق درخواست كرد وى را به آن مرد رهنمون شود، تا از علم سرشار او در جهت رشد و كمال و تقويت روح و قلب او استفاده كند[١]!!

آرى، بر شما حتم و لازم است كه در برابر نبوت انبيا سر تسليم فرود آريد

[١] - كهف( ١٨): ٦٥- ٦٦.