پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٩ - شعر و ادب

يعنى: اى معاويه! آيا عبد سهم را فرمان مى‌دهى كه مرا در حضور مردم ناسزا بگويد؟ هنگامى كه قريش مجالس فراهم مى‌آوردند و تو مى‌دانى كه آن‌ها چه منظورى دارند؟ تو از روى نادانى به من ناسزا مى‌گويى، با كينه‌اى كه هميشه از ما بدل دارى. آيا تو مانند من پدرى دارى كه به او افتخار كنى، يا نيرنگ مى‌بازى؟ اى پسر حرب! اگر اجداد معرفى شوند تو جدّى مانند جدّ من ندارى كه فرستاده خداست و مانند مادر من، مادرى در قريش نيست كه فرزندان شرافتمندى از او متولد شود، اى پسر حرب! نه كسى نظير من را مى‌توانى سرزنش كنى و نه كسى چون من از تهديد بيم دارد. خاموش باش و دست به كارى مزن كه از بيم آن كودكان پير شوند.

٥. در بى‌نيازى از مردم فرمود:

[١] . حياة الامام الحسن ٢/ ٢٦٠.

[٢] . نور الأبصار ١٧٥.