پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٨ - شعر و ادب

فرارسيده، دوستان را وداع نما، اجساد همه كسانى را كه ديدى و همراهشان بودى، اكنون در دل قبرها به خاك تبديل شده‌اند.

٢. در مورد بى‌رغبتى به دنيا فرمود:

يعنى: پاره نان‌خشك و خشنى مرا سير مى‌كند و جرعه‌اى از آب گوارا سيرابم مى‌سازد، تا زنده‌ام لباسى ساده و بى‌پيرايه، بدنم را مى‌پوشاند و آن‌گاه كه از دنيا رفتم همان لباس براى كفنم كافى است.

٣. در مورد سخاوت فرمود:

يعنى: بخشندگى بر بندگان فريضه‌اى الهى است و در قرآن حكيم از آن ياد شده است، خداوند بندگان بخشنده و سخاوتمندش را وعده بهشت داده و آتش جهنّم را براى بخيلان مهيا كرده است. آن‌كس كه دست بخشندگى به سوى نيازمندان دراز نكند، او را مسلمان نمى‌توان خواند.

٤. آن‌گاه كه به وى خبر رسيد، عمرو عاص در مجلس معاويه وى را ناسزا گفته است، فرمود:

[١] . بحار الأنوار ١٠/ ٩٥.