پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٤ - ١٤ در كنار پيكر مجروح پدر

فرمود: ابن ملجم! فاجعه‌اى سخت آفريدى و حادثه بزرگى به وجود آوردى، آيا من در حق تو آن همه مهربانى نكردم و در عطا و بخشش تو را بر ديگران مقدم نداشتم؟! آيا اين پاداش خدمات من بود؟!

سپس امام عليه السّلام به فرزندش حسن سفارش فرمود به او نيكى و احسان نمايد و فرمود: پسرم! با اسيرت مدارا كن و بر او ترحّم نما و مهربان باش.

امام حسن عليه السّلام عرضه داشت: پدر! اين ملعون تو را كشت و ما را در سوگت عزادار ساخت، مى‌فرمايى با او مهربانى كنيم؟.

امير مؤمنان عليه السّلام، در پاسخ فرزند فرمود: پسرم! ما خاندان عفو و بخششيم، از هر چه مى‌خورى به اسيرت بخوران و از آن‌چه مى‌نوشى به او بنوشان، اگر من از دنيا رفتم به قصاص خونم وى را بكش ولى مبادا او را مثله كنى كه شنيدم پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مى‌فرمود: حتى سگ گزنده را مثله نكنيد. اگر زنده ماندم مى‌دانم با او چه كنم و خود، از هركس به عفو و بخشش او سزاوارترم، زيرا ما خاندانى هستيم كه گناهكار را مى‌بخشاييم و در حق او بزرگوارى مى‌ورزيم.[١]

امام حسن عليه السّلام با دلى پر از غم و اندوه نگاهى به پدر كرد و عرضه داشت:

پدر! پس از تو به چه‌كسى دل خوش كنيم؟ مصيبت جانسوز شما درست همانند مصيبت از كف دادن جدمان پيامبر است.

امير مؤمنان عليه السّلام امام حسن را دربر گرفت و تسكين داد و فرمود: پسرم! دلت را با صبر و شكيبايى به خدا بسپار و پاداش خود و برادرانت را در مصيبتم بزرگ گرداند.

امام حسن عليه السّلام گروهى از پزشكان را براى مداواى پدر بزرگوارش‌

[١] . كليه مطالبى كه با عنوان« در كنار پيكر مجروح پدر» يادآورى شد از كتاب زندگانى امام حسن مجتبى( عليه السلام) ١٥٣- ١٥٤ نقل شد.