پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٠ - دوم در خدمت رسالت

سران قبايل مسيحى كه براى انجام مباهله نزد آن حضرت آمده بودند نيز بدين معنا پى برده و آن را مورد تأييد قرار دادند. هم‌چنين بر جنبه از خودگذشتگى رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله در راه رسالت خويش و اطمينان به رسالتى كه مردم را به سوى آن فرا مى‌خواند، دلالت دارد.

دوم: در خدمت رسالت‌

امام حسن و برادرش امام حسين عليهما السّلام را در كودكى برجسته‌ترين الگو و نمونه عينى اسلام به‌شمار آوردن، برخاسته از آگاهى مكتبى بى‌شائبه‌اى است كه با دليل و برهان به ثبوت رسيده است. اين دلايل، قاطعانه تأكيد دارد كه ائمه اطهار عليهم السّلام در كودكى، از جايگاه برجسته‌اى برخوردار بوده‌اند كه به آنان شايستگى پذيرش امانت الهى و رهبرى حكيمانه و آگاهانه امت را مى‌بخشيد.

چنان‌كه تاريخ چنين مواردى را درباره هريك از امام جواد عليه السّلام و حضرت مهدى عجل الله تعالى فرجه الشريف به ثبت رسانده است آن‌جا كه اراده الهى تعلق گرفت تا اين دو بزرگوار مسئوليت‌هاى رهبرى خويش را در دوران نخست زندگى خود، به دوش كشند و تحمّل چنين مسئوليتى براى كسانى كه خداوند آنان را مشعل‌داران دين و آيين خود و نگاهبان بندگان خويش مقرر داشته، كار شگفتى تلقى نمى‌شود.

قرآن كريم از عيسى بن مريم عليه السّلام سخن به ميان آورده و مى‌فرمايد:

فَأَشارَتْ إِلَيْهِ قالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا* قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا؛

گفتند: چگونه با كودكى كه در گهواره است سخن بگوييم* عيسى لب به سخن گشود و گفت: من بنده خدايم، او به من كتاب داده و مرا پيامبر قرار داده است.