پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٥ - ب - وصيت به امام حسين عليه السلام

فانّي أوصيك يا حسين بمن خلفت من اهلي و ولدي أهل بيتك، ان تصفح عن مسيئهم، و تقبل من محسنهم، و تكون لهم خلفا و والدا.

و ان تدفنني مع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله فإنّي أحقّ به و ببيته، فان أبوا عليك فأنشدك اللّه و بالقرابة التي قرّب اللّه منك و الرحم الماسّة من رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله ان لا يهراق من أمري محجمة من دم حتى تلقي رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله فتخصمهم و تخبره بما كان من أمر الناس الينا؛»[١]

اين وصيت حسن بن على به برادرش حسين است، كه مى‌گويد: گواهى مى‌دهد معبودى جز خداى يگانه و بى‌همتا نيست و او را آن‌گونه كه بايد پرستيده و همتايى ندارد و به خاطر ضعف و ذلت از حامى و سرپرستى برخوردار نيست. او همه‌چيز را به توانايى‌اش آفريده و براى همه‌چيز اندازه قرار داده است. خداوند از هركس به عبادت سزاوارتر و به پرستش شايسته‌تر است. هركس از او فرمان برد، هدايت يافت و آن‌كس كه نافرمانى‌اش كرد به گمراهى دچار گرديد و هركس توبه به پيشگاهش ببرد، به سعادت راه يافته است.

حسين! من تو را به مراقبت از بازماندگان سفارش مى‌كنم و خاندان و فرزندان خود و شما را، به تو مى‌سپارم، اگر از آن‌ها خطايى سرزد، آن‌ها را ببخش و نيكى‌هايشان را بپذير و براى آنان بازمانده و پدرى مهربان باش.

مرا در كنار جدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله به خاك بسپار، كه از هركس ديگر به رسول خدا نزديكتر و براى دفن در خانه‌اش به وى سزاوارترم، اگر دشمنان از اين كار جلوگيرى كردند، تو را به خدا و به مقامى كه در نزد او دارى و به خويشاوندى نزديكت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله سوگند مى‌دهم اجازه ندهى قطره خونى در اين راه ريخته شود، تا

[١] . اعيان الشيعة ٤/ ٧٩.