ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥٢٠ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

١. تبرك به قبر و دست كشيدن به آن را شيخ شرك اكبر دانسته است، ولى احمد بن حنبل، امام مذهب در كتاب «علل و معرفةالرجال»[١] آن را جايز دانسته است .... برخى صحابه مانند ابوايوب انصارى و ابن عمر نيز به منبر و قبر پيامبر در ميان صحابه تبرك مى‌جستند و كسى از صحابه به آن‌ها انكار نكرد و اين دلالت بر اجماع سكوتى صحابه مى‌كند .... بحث و مناقشه در شرك اكبر قرار دادن تبرك وتوسل است؛ همانا اين عمل‌ها را صحابه از اهل بدر و بيعت رضوان انجام داده‌اند و كسى از صحابه و تابعين به آن‌ها انكار نكرده است. بنابر اين لازم مى‌آيد كه ابوايوب، ابن عمر و احمد را كافر بدانيد، بلكه آن دسته از صحابه را نيز كه بر اين‌ها انكار نكردند همراه با شهادت به يگانه پرستى تنها مروان ابن حكم در زمان صحابه، تنها كسى است كه گذاشتن صورت به قبر پيامبر از جانب ابوايوب را محكوم و انكار كرد .... من خيلى از عمل‌هايمان را مى‌يابم كه از بنى اميه بازمانده است، حتى مانند سختگيرى‌هاى اعتقادى كه از مروان رسيده و سختگيرى‌هاى فقهى مانند حكم دو ركعت نماز پس از عصر و اتمام حج از معاويه رهبر گروه باغى در زمان خلافت راشده ... به جا مانده است كه غلات سلفى‌ها، از جمله غلات وهابى‌ها قدم به قدم راه آن‌ها را پيروى مى‌كنند. براى آن‌ها رعايت عدل وحقوق انسان‌ها و دور كردن ظلم هيچ اهميتى ندارد و هم و غم اين‌ها در مرحله اول اين است كه بندگان خدا را به مشرك و موحد و هدايت يافته و گمراه تقسيم كرده‌اند .... ص ١٦٤- ١٦٧.

[١] . معرفة الرجال، ج ٢، ص ٤٩٣.