ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٨٩ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

كردند تا با امضا كردن اقرار بر اين نمايند كه قبل از فتح مكه و مدينه (به دست وهابى‌ها) كفارى بوده‌اند كه خون و مالشان مباح بوده و تمام سرزمين‌هاى مسلمين در آن زمان بر شرك اكبر بوده‌اند».[١] و[٢]

اما نسخه علماى مكه و مدينه كه با اظهار توبه از مذهب قبلى خود از جانب پيروان شيخ مجبور شده‌اند:[٣]

«شهادت مى‌دهيم كه ما علماى مكه در اين نوشتار امضا و مهر خود را گذاشتيم. همانا اين دينى كه شيخ محمد بن عبد الوهاب (رحمه الله) بر آن قيام كرده و امام مسلمين سعود بن عبدالعزيز به سوى آن دعوت مى‌كند. و آن توحيد خدا و نفى شرك است كه در اين كتاب ذكر شده همانا حق است و در آن هيچ شكى نيست. و همانا آنچه در مكه و مدينه پيش از اين واقع مى‌شد و همچنين در شهرهاى ديگرى مانند مصر، شام و غير آن‌ها شرك‌هاى گوناگونى بود كه در اين نامه ذكر شده است .... همه آن اعمال كفرى بودند كه خون و مال صاحبش را مباح و سبب خالد ماندن در جهنم مى‌شود. و هر كه داخل اين دين نشود و به آن عمل نكند و اهل آن را دوست و دشمنان آن را دشمن نداشته باشد، حتماً وى نزد ما با خدا و روز قيامت كفر ورزيده است و به امام (سعود بن عبدالعزيز) و مسلمانان‌

[١] . درر السنية فى الكتب النجدية، ج ١، ص ٣١٤ و ٣١٧.

[٢] . ابن فرحان مى‌گويد:« سبب زيادروى و غلو در دولت سعودى در اول كار اين بوده كه حاكمان نيز در آن وقت به مانند علماى وهابى، غالى بودند اما در دو دولت بعدى حاكمان مانند علماى وهابى غالى نبودند ...»( پاورقى، ص ٨٧).

[٣] . ابن فرحان مى‌گويد:« اين نسخه در زمان سعود بن عبد العزيز بن محمد( رحمه الله) نوشته شده است».