ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٨٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

را گمراه كردى و از ملت ابراهيم (دين اسلام) بيزارى جستى و به پيرو مشركان بودن خود آن‌ها را شاهد گرفتى».[١]

٥. ابن فرحان مى‌گويد: «اما سرزمين مشركين نزد شيخ هر شهرى است كه به اطاعت شيخ داخل نشده و دعوت او را قبول نكرده است. شيخ حتى شهرهاى مكه و مدينه را نيز استثنا نكرده، آن دو را بلاد كفر و شرك خوانده كه براى نمونه به كتاب «درر السنية»، ج ١٠، ص ١٢- ٦٤- ٧٥- ٧٧- ٨٦ مراجعه شود.

شيخ در تمام اين موارد شهرهاى مكه و مدينه را نيز جزء بلاد كفر و شرك خوانده است». (ص ٨٦).

٦. تكفير اماميه (شيعه) در مقايسه به حنابله در نظر شيخ خيلى آسان است. شيخ مى‌گويد: «هر كه در كافر بودن آن‌ها شك كند، خود كافر مى‌شود».[٢] واين در حالى است كه حتى خود ابن تيميه با وجود غلوش و ناصبى بودنش مى‌گويد: «اين بدعتگزاران مسلمان‌اند و كافر نيستند». (ص ٨٦).

٧. شيخ هر كسى را كه صحابه‌اى را دشنام دهد، كافر مى‌داند.[٣] و اين در حالى است كه اميرالمؤمنين حتى خوارج را تكفير نكرد با وجود اينكه خوارج او را كافر خوانده و دشنام مى‌دادند. همچنين ابو بكر صديق (بر اساس آنچه در «مسند» احمد با سند صحيح آمده است) از آزار كسى كه او را دشنام مى‌دهد، منع كرد. با اين وجود چرا اين‌ها (وهابيان) كسى را كه صحابه را دشنام دهد كافر مى‌خوانند. اين‌ها از معاويه دفاع مى‌كنند، در حالى كه او على را دشنام مى‌داد. مگر در «صحيح‌

[١] . درر السنية فى الكتب النجدية، ج ١٠، ص ٦٤.

[٢] . درر السنية فى الكتب النجدية، ج ١٠، ص ٣٦٩.

[٣] . درر السنية فى الكتب النجدية، ج ١٠، ص ٣٦٩.