ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٠٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

٢. چنان‌كه در اين نوشتار اشاره شد، شيخين از جنگ‌هاى احد، خيبر و حنين فرار كردند. و اين در حالى است كه خداوند متعال در قرآن كريم در باره فرار از جنگ مى‌فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبارَ، وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى‌ فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ؛[١] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه با انبوه كافران در ميدان نبرد روبه‌رو شويد، به آنها پشت نكنيد (و فرار ننماييد) و هر كس در آن هنگام به آنها پشت كند- مگر آنكه هدفش كناره‌گيرى از ميدان براى حمله مجدد، و يا به قصد پيوستن به گروهى (از مجاهدان) بوده باشد- (چنين كسى) به غضب خدا گرفتار خواهد شد؛ و جايگاه او جهنم است، و چه بد جايگاهى است!

ابن عباس با استناد به اين آيه شريفه فرار از جنگ را از بزرگ‌ترين گناهان كبيره خوانده است.[٢] البته در مورد اين‌كه فرار از جنگ از بزرگ‌ترين گناهان كبيره است اخبار فراوان وجود دارد كه با وجود آيه شريفه فوق نياز به ذكر آن‌ها نيست.

پس آيا در فرار از جنگ‌ها شيخين خداوند متعال و پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله را اطاعت كردند!؟

٣. در صلح حديبيه عمر بن خطاب با تمام توان در برابر پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله ايستاد و گفت: مگر تو پيامبر نيستى و مگر ما بر حق نيستيم؟ حضرت صلى الله عليه وآله فرمودند: من فرستاده خدا هستم و خداوند متعال را نافرمانى نمى‌كنم و خداوند متعال مرا يارى خواهد كرد. باز عمر گفت: مگر به ما نگفتى كه به زودى كعبه را طواف خواهيم‌

[١] . انفال، ١٥ و ١٦ و اين آيه در جنگ بدر نازل شده است.

[٢] . تفسير طبرى، ج ٩، ص ٢٦٩؛ مجمع الزوائد، ج ٧، ص ١١٦، هيثمى سند آن را حسن دانسته است.