ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥١٥ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

٩. ابن عبدالوهاب: « (مخالفانمان) با چيزى كه در باره آن آگاهى ندارند، مخالفت مى‌ورزند».

ابن فرحان مى‌گويد: «اين چيز به مانند جدال غلات ماست در باره تاريخ عبد الله بن سبأ و قعقاع ...». (ص، ١٦٠).

ابن فرحان در اين جا (در صفحه ١٥٠، تا ١٦١ كتابش) ٥٣ نمونه مى‌آورد كه ابن عبدالوهاب از آن‌ها منع كرده و آن‌ها را نشانه گمراهى و غلو مخالفان خود از مسلمين خوانده، ولى وهابى‌ها امروزه داراى آن صفات هستند كه مفصل اين موارد را بيان كرده است. همچنين در اكثر موارد ابن فرحان مى‌گويد: «اين مورد در غلات ما آشكارتر است.»

ابن فرحان در جاى ديگرى از كتابش مى‌گويد: «ما مى‌بينيم كه برخى از متعصبان شيخ به راحتى اهل خطا بودن عمر، على، ابو ذر ومانند آن‌ها را مى‌پذيرند، ولى حاضر نيستند بپذيرند كه كسى شيخ را اهل خطا معرفى نمايد. و اين غلو در حق صالحين است.» (ص ١٠).

مى‌گويد: «بعضى از پيروان شيخ گمان مى‌كنند كه او در علم يگانه زمانش بود و هر سرزمين اسلامى كه دعوت او را قبول نكرده‌اند سرزمين شرك و كفر بوده وعلماى آن سرزمين را جاهل و كسى كه از دين چيزى نمى‌داند معرفى كرده‌اند.

سپس ابن فرحان علماى زيادى را نام برده و در مورد برخى آن‌ها مى‌گويد: «او از شيخ داناتر و كتابش هم بيشتر و مورد قبول بيشتر مسلمين بود كه هيچ كدام از آن مواردى را كه شيخ كفر و شرك خوانده است معتقد بر آن نبودند و چنين اظهار نظرى نكرده‌اند.» (ص ١٣).