ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٨٣ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

ابن فرحان مى‌گويد: «اين سخن واقعاً عجيب و غريب است. فرق بزرگ است بين كسى كه با آگاهى و عمداً انكار و توهين مى‌كند با كسى كه به خاطر نادانى يا تأويل آن را ترك مى‌كند. هيچ ضرورتى از دين را كه شيخ مثال زد مسلمين انكار نكرده‌اند ....»

ابن فرحان مفصل به اين ادعاى ابن عبد الوهاب جواب داده ودر آخر وهابيان را خطاب قرار داده ومى‌گويد: «مخالفان شما همين شبهه را به شما برگردانده ومى‌گويند: «اولًا: كفار خود شما هستيد نه غير شما؛ زيرا اين شما هستيد كه به بعضى از قرآن كفر مى‌ورزيد مانند محفوظ بودن خون مسلم وجايز نبودن تكفير آن‌ها». وشما نزد آن‌ها به بعضى از كتاب ايمان آورده وبه بعضى ديگر كفر مى‌ورزيد. اين‌گونه به شما با واقعيتى استدلال مى‌كنند و مى‌گويند: «ما هميشه شاهد آثار تكفير و كشتار شما در شهرمان و در بسيارى از مناطق عربى هستيم.»

باز ابن فرحان مى‌گويد: «مخالفان شيخ با اعتراف خود او مردم عوام نيستند، بلكه علما و بزرگان آن زمان‌اند.[١] مخالفان شيخ مى‌گويند: «ابن عبد الوهاب منكر شفاعت است». ولى شيخ در رد بر آن‌ها هرچند مى‌گويد كه او شفاعت را انكار نمى‌كند اما در عين حال شفاعت را مختص پيروان خود مى‌داند و به آن‌ها «موحدين» نام گذاشته و به روشنى مى‌گويد: «شفاعت مخصوص مسلمين است». (يعنى مخصوص كسانى كه هم رأى و هم عقيده خودش باشد.) (ص ٧٩).

همچنين مخالفان مى‌گويند: «تو مسلمين را تكفير مى‌كنى وشيخ قسم ياد مى‌كند كه مسلمين را تكفير نمى‌كند وتنها كسانى را تكفير مى‌كند كه خدا و پيامبر

[١] . درر السنيه فى الكتب النجدية، ج ٢، ص ٦٢.