ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٤٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

باز همو مى‌گويد: «اين عمل حسين (يعنى خروجش عليه يزيد) يك نوع اجتهاد نزديك به خيال و گمان و نوعى هوا خواهى پنهان بود كه سزاوار است در اين گونه موارد از چنين شخص پيروى نشود هر چند از اولياى خدا و از متقين باشد.»[١]

باز همو مى‌گويد:

هذا رأى فاسد فإن مفسدته أعظم من مصلحته و قل من خرج على إمام ذى سلطان إلا كان ما تولد على فعله من الشر أعظم مما تولد من الخير؛[٢] «اين (يعنى خروج امام حسين عليه السلام) رأى و تصميمى است فاسد؛ زيرا فسادش بزرگ‌تر از مصلحتش است؛ زيرا خيلى كم است كه كسى بر پيشواى صاحب سلطنت خروج كند، مگر اينكه بدى‌هايى كه به وجود آورده از خوبى‌هايى كه به دنبال آورده است بزرگ‌تر بوده.»

باز همو مى‌گويد:

ويزيد ليس بأعظم جرما من بنى إسرائيل كان بنو إسرائيل يقتلون الأنبياء وقتل الحسين ليس بأعظم من قتل الأنبياء؛[٣] گناه يزيد بزرگ‌تر از گناه بنى اسرائيل نبود. بنى اسرائيل انبيا را مى‌كشتند و كشتن حسين بزرگ‌تر از قتل انبيا نيست.»

اين‌گونه ابن تيميه با قيام امام حسين عليه السلام مخالفت مى‌كند و وهابى‌ها نيز با پيروى از رهبر خود قيام امام حسين عليه السلام را نافرمانى با پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله مى‌دانند گرچه غالبا اين عقيده اموى خود را آشكار نمى‌سازند.

[١] . همان، ج ٤، ص ٥٣٤.

[٢] . همان، ج ٢، ص ٢٤١.

[٣] . همان، ج ٢، ص ٢٤٧.