ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٣٥ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

صلحى بودند كه برادر بزرگوارشان انجام دادند، چه رسد در حال حيات آن حضرت.

با اين همه دروغ بافى‌ها ابن تيميه باز در آخر مى‌گويد: «آن كارى كه حسن انجام داد بهتر از كار حسين بود و آنچه كه حسن كرد دوست داشته‌تر بود در نزد خداوند و رسولش ....»[١]

جهت روشن شدن دروغ‌هاى ابن تيميه به خبر زير توجه كنيد:

پس از صلح امام حسن عليه السلام با معاويه، خوارج براى جهاد با معاويه برآمدند ودر نخيله جمع شدند. معاويه به امام حسن عليه السلام كه در حال برگشت به مدينه بودند نامه نوشت و آن حضرت را به جنگ با خوارج فرا خواند. امام حسن عليه السلام در جواب او اين‌گونه نوشتند:

«لو آثرت أن أقاتل أحداً من أهل القبلة لبدأت بقتالك، فإنى تركتك لصلاح الأمة و حقن دمائها؛[٢] اگر من جنگ با كسى از اهل قبله را اختيار مى‌كردم و ترجيح مى‌دادم، حتماً جنگ با تو را سر مى‌كردم، ولى من به خاطر صلاح امت و پيشگيرى از ريخته شدن خون آن‌ها جنگ با تو را ترك كردم.»

از اين خبر ثابت مى‌شود كه امام حس عليه السلام جنگ با معاويه را حتى لازم‌تر از جنگ با خوارج مى‌دانستند.

باز ابن تيميه مى‌گويد: «امّا اين سخن كه معاويه به حسن زهر داد (و او را به قتل رسانيد) اين از چيزهايى است كه هرچند برخى از مردم آن را نقل كرده‌اند، ولى با دلايل شرعى يا اقرار معتبر ثابت نشده و كسى هم آن را با قاطعيت نقل‌

[١] . منهاج السنة، ج ٤، ص ٤٧١.

[٢] . الكامل فى التاريخ ابن اثير، ج ٢، ص ١٠٩.