ابن تيميه مى‌گويد: حديث «اهل بيت به مانند كشتى نوح هستند ...» سند صحيح براى آن دانسته نشده است. و اين حديث در هيچ يك كتابى كه مورد اعتماد باشد پيدا نمى‌شود، هرچند آن را برخى از كسانى كه هيزم كشان در شب هستند و كسانى كه احاديث ساختگى روايت مى‌كنند در كتاب‌هاى خود روايت كرده‌اند.»[١]

جواب: اين حديث را علما و محدثان با سندهاى فراوان در كتاب‌هاى خود روايت كرده‌اند كه ما با ذكر متن حديث به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

١. قال رسول الله صلى الله عليه وآله: مثل أهل بيتي فيكم مثل سفينة نوح من ركب فيها نجا، ومن تخلف عنها غرق؛[٢] پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «آگاه باشيد كه‌

همانا اهل بيت من در ميان شما مانند كشتى نوح هستند. هر كه بر آن سوار شد، نجات يافت و هر كه بر آن سوار نشد هلاك، گرديد.» (يعنى هر كه از اهل بيت عليهم السلام پيروى كرد، نجات يافت و هر كه آن‌ها را نافرمانى نمود، هلاك گشت و گمراه شد).

حاكم، ابن حجر، سيوطى و طييبى سند اين حديث را صحيح دانسته‌اند. اين حديث داراى بيش از چهار سند صحيح و حسن است و از اميرالمؤمنين عليه السلام، ابوذر، ابن عباس، ابوطفيل، ابوسعيد خدرى، سلمه بن اكوع، اياس بن سلمه، انس وابن زبير روايت شده و اسانيد زيادى دارد و از ابوذر اين حديث را چهار نفر روايت كرده‌اند.

٢. عن علي قال: إنما مثلنا في هذه الأمة كسفينة نوح و كباب حطة في بني إسرائيل؛ اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: «ما (اهل بيت) در اين امت به مانند كشتى نوح و به مانند دروازه حطه بنى اسرائيل هستم.[٣]

اولا: رجال سند اين حديث همه ثقه هستند. ثانيا: تمام رجال اين سند رجال صحاح سته هستند جز معاويه بن هشام و عمار بن رزيق كه از رجال صحيح مسلم وبقيه هستند. بنابر اين، پس اين سند نيز كاملا صحيح است و صحت حديث قبل را نيز تأييد مى‌كند.

با اين بيان چند دروغ ابن تيميه در مورد اين حديث روشن شد: ١. اين‌كه اين حديث در كتب مورد اعتماد نقل نشده. ٢. تنها افرادى كه هيزم‌كشان در شب وروايت‌كنندگان احاديث ساختگى‌اند، اين حديث را نقل كرده‌اند. ٣. سند صحيح‌

[١] . منهاج السنة، ج ٧، ص ٣٩٦.

[٢] . المعرفة و التاريخ فسوى، ج ١، ص ١٢١ با دو سند؛ فضائل الصحابه احمد، ج ٢، ص ٧٨٥، ح ١٤٠٢؛ الكنى دولابى، ج ٢، ص ١٩٥، ح ٣٤٦؛ معجم الكبير، ج ٣، ص ٤٥ و ٤٦، ح ٢٦٣٦ تا ٢٦٣٨، ج ٥، ص ١٥٣، ح ٤٩٢١ و ٤٩٢٢، ج ١٢، ص ٢٧، ح ١٢٣٨٨؛ معجم الاوسط، ج ٤، ص ٤، ح ٣٤٧٨، ج ٥، ص ٣٥٥، ح ٥٥٣٦، ج ٦، ح ٨٥٧٠؛ معجم الصغير، ج ١، ص ١٣٩، ح ٣٩١، ج ٢، ص ٨٤، ح ٨٢٥؛ مسند بزار، ج ٩، ص ٣٤٣، ح ٣٩٠٠؛ امثال الحديث ابوشيخ، ص ٤٧٦، ح ٢٩٩؛ حلية الاولياء، ج ٤، ص ٣٠٦؛ عيون الاخبار ابن قتيبه، ج ١، ص ٢١١؛ معارف ابن قتيبه، ص ٨٦٠؛ الشريعة آجرى، ج ٤، ص ٣٦٧، ح ١٦٥٣ و ١٦٥٤؛ اخبار مكه ابن اسحاق، ج ٣، ص ١٣٤، ح ١٩٠٤؛ علل دارقطنى، ج ٦، ص ٢٣٦، ح ١٠٩٨؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٢، ص ٣٤٣، ح ٣٣١٢، ج ٣، ص ١٥١، ح ٤٧٢٠؛ مشكاة المصابيح تبريزى، ج ٣، ص ١٧٤٢؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٦٨( با چهار سند)؛ كنز العمال، ج ١، ص ١٧٢ و ١٨٦ و ٣٨٤، ح ٨٧٢ و ٩٤٧ و ١٦٦٧، ج ١٢، ص ٩٤ و ٩٥ و ٩٨، ح ٣٤١٤٤ و ٣٤١٤٥ و ٣٤١٦٩ و ٣٤١٧٠ و ديگران.

[٣] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٦، ص ٣٧٢، ج ٧، ص ٥٠٣، ح ٣٢١١٥ و ٥٢؛ فتح القدير، ص ١٩٠؛ در المنثور، ج ١، ص ٧٢؛ شواهد التنزيل، ج ٢، ص ١٥٨.