ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٢٤ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

ندارد. پس ابن تيميه در اين سه مورد هم دروغ گفته و هم اين همه محدثان بزرگ را به نقل كنندگان احاديث موضوع، و هيزم كشان در شب بومن (يعنى چون حديث صحيح و غير صحيح را نمى‌شناسند هر چه به دستشان مى‌رسد آن را جمع و نقل مى‌كنند) متهم نموده است.

ابن تيميه و آيه «مودة»

ابن تيميه مى‌گويد: «اينكه آيه‌اى «بگو (اى محمد به امتت كه) من از شما در برابر اين (يعنى نعمت رسالت) چيزى جز اينكه نسبت به «القربى» مودت و دوستى نماييد طلب نمى‌نمايم»[١] در باره اهل بيت نازل شده باشد كذب و دروغ است.» بعد مى‌گويد: «طايفه‌اى از نويسندگان از اهل سنت و گروهى از شيعه و از اصحاب احمد و غير اين‌ها حديثى از پيامبر صلى الله عليه وآله روايت كرده‌اند كه وقتى از آن حضرت (در باره اين آيه) سؤال كردند آن حضرت فرمودند: «اين‌ها على، فاطمه، وفرزندانشان هستند.» و اين به اتفاق آگاهان به حديث كذب است. يكى از چيزهايى كه كذب بودن اين سخن را بيان مى‌كند اين است كه اين آيه به اتفاق اهل علم در مكه نازل شده و همانا سوره شورى همه‌اش مكى است بلكه تمام سُوَر «حم» مكى هستند و على در مدينه با فاطمه ازدواج كرد و حسن و حسين نيز به دنيا نيامده بودند، مگر سال سه و چهارم هجرى. پس اين چگونه ممكن است؟.»[٢]

معلوم نيست ابن تيميه از كجا چنين اتفاقى را پيدا كرده است؟ و اين در حالى است كه هيچ كسى نگفته است كه اين آيه شريفه مكى است. مفسرانى مانند

[١] . سوره شورى، آيه ٢٣.

[٢] . منهاج السنة، ج ٤، ص ٥٦٣.