ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٩٤ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

چنين است كه عمر بن خطاب به اميرالمؤمنين عليه السلام وعباس مى‌گويد: ... فرأيتماه (ابابكر) كاذبا آثما غادرا خائنا ... فرأيتماني (عمر) كاذبا آثما غادرا خائنا.[١]

اخبار ديگر نيز در اين باب است كه نياز به ذكر آن‌ها نيست. از سخن ابن تيميه وروايت عكرمه كه در صحيحين وارد شده است كذب ابن تيميه خيلى روشن خواهد شد؛ زيرا در آن خبر كذب كه در صحيحين وارد شده، عكرمه گفته است: على اين‌ها (ابن سبأ واصحابش) را آتش زد. ابن حجر نيز در شرح حال عبدالله بن سبأ با اعتماد به اين اكاذيب دچار تناقض شده ومى‌گويد: به گمان من على او را با آتش سوزانيد. سپس در دو خبر مى‌گويد: ١. على او را تبعيد نمود. ٢. على بعد از آن‌كه متوجه شد او ابوبكر وعمر را سب مى‌كند، او را به مدائن تبعيد نمود.[٢]

حالا به كدام يك از اين اكاذيب مى‌توان چنگ زد وباور نمود! بالاخره اميرالمؤمنين عليه السلام آن‌ها را آتش زدند ويا مى‌خواستند بكشند وآن‌ها فرار كردند ويا تبعيد نمودند!؟

البته بايد توجه داشته باشيم كه اصل وجود شخصى به نام عبدالله بن سبأ مورد خلاف است، ولى از مسلمات اين است كه او هيچ نقش و وجودى در داستان قتل عثمان وجنگ‌هاى جمل وصفين ومطرح كردن وصايت اميرالمؤمنين عليه السلام نداشته است وهرچه در اين مورد مى‌گويند از اكاذيب يك داستان‌سراى كذاب وزنديق به‌

[١] . صحيح مسلم، ج ٥، ص ١٥٢، ح ٣٣٠٢، كتاب جهاد و سير، باب حكم فَى. صحيح بخارى، كتاب فرض الخمس، باب فرض الخمس، ح ٣٠٩٤، و كتاب نفقات، باب نفقة الرجل قوت سنة على اهله، ح ٥٣٥٨ يا ٤٩٣٩، و كتاب الفرائض، باب ما نورث ما تركناه صدقة، ح ٦٧٢٨ و كتاب الاعتصام بالكتاب والسنة، باب ما يكره من تعمق و التنازع، ح ٧٣٠٥ يا ٦٧٦١؛ صحيح ابن حبان، ج ١٤، ص ٥٧٧.

[٢] . لسان الاميزان ابن حجر، ج ٣، ص ٢٨٩، رقم ١٢٢٥.