ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٥٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

اين حديث را صحيح دانسته‌اند. و در خبر ديگر نيز با سند ديگر به همين معنا حديث نقل شده كه سند آن را نيز حاكم و ذهبى صحيح دانسته‌اند.[١]

٣. عمر بن خطاب در زمان خلافت خود شراب مى‌نوشيد و مى‌گفت:

«انا نشرب هذا الشراب الشديد لنقطع به لحوم الإبل في بطوننا أن تؤذينا فمن رابه من شرابه شئ فليمزجه بالماء؛ ما اين شراب شديد را مى‌نوشيم تا گوشت‌هاى شترى را كه در شكم ما است حل كندتا ما را اذيت نكند، پس هر كه درشرابش چيز ناپسندى ديد با آن آب مخلوط كند و بنوشد.[٢] اين خبر با دو سند روايت شده و رجال آن ثقه است و سند ابن ابى‌شيبه رجالش رجال صحاح سته است جز ابوالاحوص و او ثقه و از رجال صحيح مسلم و دو صحاح ديگر است.

مجاهد عن عمر قال: إني رجل معجار البطن أو مسعار البطن وأشرب هذا النبيذ الشديد فيسهل بطن؛ من يك فرد شكم‌دار هستم و اين نبيذ شديد را مى‌نوشم تا شكمم را هموار كند.[٣] سند اين خبر صحيح است.

عمرو بن ميمون: شهدت عمر حين طعن أتي بنبيذ شديد فشربه؛ زمانى كه عمر ضربت خورد (در آستانه مرگ او) من حضور داشتم و براى او نبيذ شديد آوردند و او نوشيد.[٤]

[١] . المستدرك على الصحيحين، ج ٤، ص ١٥٩، ح ٧٢٢٤.

[٢] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٥، ص ٤٨٧ و ٤٩٠؛ سنن الكبرى بيهقى، ج ٨، ص ٢٩٩؛ كنز العمال، ج ٥، ص ٥١٤، ح ١٣٧٧٢.

[٣] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٥، ص ٤٨٧؛ كنز العمال، ج ٥، ص ٥١٤، ح ١٣٧٧٣، پنج حديث در اين مورد نقل كرده است.

[٤] . شرح معانى الآثار طحاوى، ج ٤، ص ٢١٨؛ تاريخ بغداد، ج ٦، ص ١٥٤؛ احكام القرآن جصاص؛ ج ٢، ص ٥٨١.