ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٥٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»
قال الشعبي: إن أعرابيا شرب من شراب عمر فجلده عمر الحد فقال الأعرابي: إنما شربت من شرابك. فدعا عمر شرابه فكسره بالماء ثم شرب منه وقال: من رابه شرابه شئ فليكسره بالماء؛ شعبى مىگويد: اعرابى از شراب عمر نوشيد و عمر او را حد زد. اعرابى گفت: من از شراب تو نوشيدم. عمر شرابش را طلبيد و با آب شدتش را شكست سپس از آن نوشيد و گفت: شراب خود را اينگونه با آب شدتش را بشكنيد و بنوشيد.[١] جصاص مىگويد: اين خبر از ابراهيم نخعى نيز نقل شده است.
عن اسماعيل: إن رجلا شرب في شراب نبذ لعمر بن الخطاب بطريق المدينة فسكر فتركه عمر حتى أفاق فحده ثم أوجعه عمر بالماء فشرب منه؛ اسماعيل مىگويد: مردى از نبيذى كه براى عمر آماده شده بود در راه مدينه نوشيد و مست شد. سپس وقتى آن مرد به خود آمد عمر او را حد زد و با آن آب مخلوط كرد و خود از آن نوشيد.[٢] سند اين خبر صحيح است.
وعن أبي رافع: إن عمر بن الخطاب قال: إذا خشيتم من نبيذ شدته فاكسروه بالماء؛ ابورافع از عمر بن خطاب نقل كرده كه گفته است: اگر از شدت نبيذ ترسيديد با آب آن را بشكنيد (و بنوشيد).[٣]
وإنما أحل عمر الطلاء حين طبخ وذهب ثلثاه ولما قدم الشام شكوا له وباء الأرض إلى أن قالوا: هل لك أن تجعل لك من هذا الشراب شيئا لا يسكر؟ قال: نعم فطبخوه
[١] . احكام القرآن، ج ٢، ص ٥٨١؛ عقد الفريد، ج ٣، ص ٤١٦.
[٢] . مصنف عبدالرزاق، ج ٩، ص ٢٢٤، ح ١٧٠١٥؛ كنز العمال، ج ٥، ص ٥١٧، ح ١٣٧٧٩.
[٣] . سنن الكبرى النسائى، ج ٨، ص ٣٢٦.