روح از نظر دين، عقل و علم روحى جديد - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٧ - يك ايراد مهم لفظى

ممكن است وحى به حواريون به توسط وحى به عيسى (ع) باشد، بهرحال از نظر لغت اين تعبير كدام اشكالى ندارد ولى در عرف اهل اسلام وحى فقط در مورد پيغمبر اكرم ختمى مرتبت (ص) استعمال مى شود و تاكنون ديده نشده كه كسى اين لفظ را در الهامات امامان و حتى حضرت امير المؤمنين (ع) بكار برده باشد.

شيخ مفيد ميگويد: عقل منعى از نزول وحى بر امامان (عليهم السلام) ندارد و مانع از نزول وحى و ايحاء به امور، اجماع است بلى علماء اتفاق دارند بر اينكه هركس بپندارد كه پس از پيامبر ما (ص) بر كسى وحى مى‌شود محققاً اشتباه نموده و كافر گرديده است (فقد اخطأ و كفر).[١]

٨- در ص ١٨١ قصه مرتاض هندى را از زبان يك دانشمند دينى نقل مى‌كند كه در يكى از بيابانهاى پاكستان قطارى را با نگاه كردن خود از حركت بازداشته و متوقف گردانيده است، من به اين قصه كارى ندارم ولى جاى انكار نيست كه از مرتاضان مشرك هندى قصه‌هاى متعددى نقل شده است و من خود نيز در دهلى بعضى از اين قبيل امور را مشاهده نموده‌ام بهرحال تكذيب همه آن قصه‌ها اشتباه است و بايد اذعان كرد كه عده‌اى از آن قصه‌ها راست است، بلى ممكن پاره‌اى از قصه‌ها نيرنگ و يا چشم‌بندى باشد اما نميشود كه همه آن حكايات را چشم‌بندى دانست.

البته تزكيه شرعى روح در مورد مرتاضان مشرك منتفى است،

[١] - اوايل المقالات، ص ٣٩.