روح از نظر دين، عقل و علم روحى جديد - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٥ - آيات قرآن چه دلالتى دارند؟

اخروى است كه قرآن آن را در يك مورد به هزار سال و در مورد ديگر به پنچاه هزار سال تفسير فرموده است.

اين نظريه ضعيف است زيرا اولًا تبهكاران به اين دو روز طولانى آشنائى ندارند و ثانياً از قرآن استفاده نمى‌شود كه روز آخرت همين روزها باشد و ثالثاً در آيه اول لفظ قليل و در آيه پنجم و هفتم لفظ ساعت استعمال شده نه يوم و در آيه پنجم خداوند مى‌فرمايد «گويا مكث نكرده‌اند مگر يك ساعت» و اين دليل قاطع بر بطلان اين قول است.

٢- روح پس از ترك بدن، مجرد مى‌شود و آثار طبيعت، كه حركت و زمان از جمله آنها است، براى او مطرح نيست لذا اين همه مدت زياد را اندك مى‌شمارند. ولى مجرد، از مطلق حركت و زمان آزاد است و نبايد متوجه ده روز و يك روز مكث قليل و يك ساعت بگردد، در حالى كه آنها متوجه اين مدت بوده‌اند و نيز اگر ارواح اشقيا و تبهكاران بدين حد مجرد باشند، بايد به طريق اولى روح صالحان نيز چنين باشند، در حالى كه قرآن كريم از آنها انكار مكث را نقل ننموده، بلكه اثبات آن را نقل فرمود است‌ «قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى‌ يَوْمِ الْبَعْثِ». (دقت شود)

تنها در يك مورد از قول يك بنده صالح خود، نفى را نقل نموده است: فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ‌ (بقره ٢٥٩).

پس خدا او (إرميا يا عزير) را صد سال ميراند سپس زنده‌اش‌