روح از نظر دين، عقل و علم روحى جديد - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٤ - آيات قرآن چه دلالتى دارند؟

ما جواب اين استدلال را پس از ذكر آيه هفتم بيان داشتيم و گفتيم، اين تشبيه از قول تبهكاران نقل نشده است.

آيه دوم اين نظريه را به شدت رد مى‌كند، زيرا قسم خوردن مجرمين بر نفى مكث زايد بر يك ساعت مناسبتى با كوتاه شمردن ندارد، بلكه مناسب با كوتاه ديدن است چه مستند به فراموشى باشد و چه به واقعيت.

ذيل آيه كه از قول صاحبان علم و ايمان در مقام رد مجرمين، بعث را تا روز قيامت بيان داشته دليل ديگرى بر رد اين نظريه است، زيرا از اين جمله به آسانى استفاده مى‌شود كه مجرمين معتقد به طول مكث نبوده‌اند و اين تنها دانشمندان با ايمان هستند كه حقيقت را مى‌دانند، به علاوه مجرمين در روز حشر دوام عذاب و خلود جهنم خود را از كجا دانسته‌اند تا هزاران سال مكث برزخ را ناچيز بشمارند؟!

مستدل مذكور به هيچ وجه آن را اثبات ننموده است. از همه گذشته، آيه پنجم مكث غير يك ساعت را، از جانب خداوند، نفى مى‌كند و اگر مجرمين واقعاً اين هزاران سال را در درد، عذاب و رنج مى‌بودند تعبير از آن مدت و لو به ملاحظه خلود، به يك ساعت در جائيكه مخاطبين و مستمعين، اسيران زمان هستند خيلى ركيك و يا حداقل خلاف ذوق متعارف مى‌بود.

دو نظريه و يا دو احتمال ديگر نيز وجود دارد:

١- مراد از يوم در اين آيات روز ٢٤ ساعت دنيوى نبوده بلكه يوم‌