یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٨ - معاد - شخصیت، بقا، عینیت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ١٦٨

ضرب شدهاند.

ولی بنا بر بیانات گذشته لازم میآید خود او هم در عدد بسیار بزرگی ضرب شده باشد زیرا نه تنها نسل کثیر او به این حساب، خود اویند، ممکن است هر ذره از ذرات پراکنده وجود او بار دیگر از زمین سر برزند و خود او تکرار شود.

صفحه ٢٣٧ تحت عنوان «توشه آخرت و پیوندهای زنده کننده شخصیت»:

توشه آخرت، تبعیت و تقرب و تشابه به خداوند از طریق خدمت و محبت به خلق و هماهنگ شدن با دستگاه خلقت به نظر آمد. نشانه آن تکبیر و تسبیحی است که مؤمن از عظمت و از نظام مصفای عالم وجود مینماید و با حمد و شکرهای دائمی عمومی، خود را موزون به اعمال و آثار خدا و راضی و موافق با مشیت حق نشان میدهد و انفاق و احسان خالص را تا سرحد فراموشی نفس و فدا کردن آن یعنی شهادت میرساند.

در منطق طبیعی و زیست شناسی، این عمل یک نوع تناسب جویی قبلی برای یک زندگانی وسیع بعدی میباشد ...

حیوان (یا انسان) برای ارتباط و تبادلهای با محیط ناهنجار ناسازگار خارج، همیشه یک محیط خصوصی داخلی را واسط قرار میدهد. این همان محیط فیزیولوژیک است ... محیط فیزیولوژیک دستگاه منظمی است که واردات و صادرات حیوان را با محیط خارج تنظیم و تبدیل مینماید (اصل انطباق با محیط) [١] حال ببینیم برای زنده شدن و رشد کردن و تمتع بردن در یک دنیای فرضی بعدی چه شرایطی لازم است. بهطور خلاصه سه