یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩٤ - یادداشت سیری در نهج البلاغه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٢٩٤

در مقدمه نهج البلاغه میگوید:

کان امیرالمؤمنین علیه السلام مشرع الفصاحة و موردها و منشأ البلاغة و مولدها و منه علیه السلام ظهر مکنونها و عنه اخذت قوانینها و علی امثلته حذا کل قائل خطیب و بکلامه استعان کل واعظ بلیغ و مع ذلک فقد سبق و قصّروا و تقدم و تأخروا، لأن کلامه علیه السلام الکلام الذی علیه مسحة من العلم الالهی و فیه عبقة من الکلام النبوی.

تا ابن ابی الحدید که میگوید: ... [١]

تا شیخ محمد عبده که میگوید:

و لیس فی اهل هذه اللغة الّا قائل بأن کلام الامام علی بن ابی طالب هو اشرف الکلام و ابلغه بعد کلام اللَّه تعالی و کلام نبیه صلی الله علیه و آله و اغزره مادة و ارفعه اسلوباً و اجمعه لجلائل المعانی.

تا شکیب ارسلان که گفت: من خاک پای او هم نیستم، و یا گفت: من بند کفش او هم به شمار نمیروم.

تا امروز که سخنش در ادب عرب در درجه اول به شمار میرود.

علی الجندی در مقدمه کتاب علی بن ابی طالب، شعره و حکمه احمد تیمور، درباره نثر مولی میگوید:

یغلب علی نثره الایقاع و الرنین و التنغیم و الموسیقیة الشاجیة و السجع الانیق حتی یبدو احیاناً کأنه شعر منثور.

در همان جا از قدامة بن جعفر (؟) نقل میکند: