یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢ - مادر و مادری

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٢

مادرشگر سیلیی بر وی زند هم به مادر آید و بر وی تند

از کسی یاری نخواهد غیر او اوست جمله شرّ او و خیر او

خاطر تو هم ز ما در خیر و شر التفاتش نیست با جای دگر

این حالت در طفل که از قهر مادر به مهر مادر پناه میبرد، از این است که قهر مادر نیز از مهر مادر ناشی میشود (عاشقم بر قهر و بر لطفش به جد- ای عجب من عاشق این هر دو ضد) و در واقع انعکاس خلوص و بیشائبگی مهر مادر در روح فرزند است، یعنی در همان حال قهر باز هم مهر را احساس میکند. دامان مادر برای کودک آن مقام را دارد که بارگاه کبریایی برای یک عارف. در دعای ابوحمزه است:

و انا یا سیدی عائذ بفضلک هارب منک الیک.

ایضاً:

فوعزتک لو انتهرتنی ما برحت من بابک و لا کففت عن تملقک لما الهم قلبی من المعرفة بکرمک و سعة رحمتک.

در دعای کمیل است:

اللّهم انی اتقرب الیک بذکرک و استشفع بک الی نفسک.

اکنون میگوییم آیا برای کودک در غیر دامان پرمهر مادر جای دیگری هست که آنچنان ملجأ باشد که از قهر او هم به خود او پناه ببرد؟ اگر نبود- و البته نیست- [و او به جای دیگر پناه برد] روح لطیف و حساس کودک چه عوارضی خواهد داشت؟