یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٧٤ - نهج البلاغه - اهل البیت و خلافت - احقیت مولی از راه وصیت، قرابت، وراثت معنوی ( اصلحیت )

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٧٤

و لقد علم [١] المستحفظون من اصحاب محمد صلی الله علیه و آله انی لم ارد علی اللَّه و لا علی رسوله ساعة قط، و لقد واسیته بنفسی فی المواطن التی تنکص فیها الابطال و تتأخر فیها الاقدام نجدة اکرمنی اللَّه بها. و لقد قبض رسول اللَّه صلی الله علیه و آله و ان رأسه لعلی صدری و لقد سالت نفسه فی کفی فأمررتها علی وجهی. و لقد ولیت غسله صلی الله علیه و آله و الملائکة اعوانی، فضجت الدار و الافنیة، ملأ یهبط و ملأ یعرج و ما فارقت سمعی هینمة منهم، یصلّون علیه حتی واریناه فی ضریحه. فمن ذا أحق به منی حیاً و میتاً؟

٨. و من کتاب له الی معاویة (نامه ٦):

انه بایعنی القوم الذین بایعوا ابابکر و عمر و عثمان علی ما بایعوهم علیه، فلم یکن للشاهد ان یختار و لا للغائب ان یرد و انما الشوری للمهاجرین و الانصار، فان اجتمعوا علی رجل و سموه اماماً کان ذلک للَّه رضی، فان خرج من امرهم خارج بطعن او بدعة ردوه الی ما خرج منه، فان ابی قاتلوه علی اتباعه غیر سبیل المؤمنین و ولّاه اللَّه ما تولّی.

ایضاً نامه ٣٦ (الی اخیه [٢] عقیل بن ابی طالب فی ذکر جیش انفذه الی بعض الاعداء و هو جواب کتاب کتبه الیه عقیل):

... فدع عنک قریشاً و ترکاضهم فی الضلال و تجوالهم فی الشقاق و جماحهم فی التیه، فانهم قد اجمعوا علی حربی کاجماعهم علی حرب رسول اللَّه صلی الله علیه و آله قبلی، فجزت قریشاً عنی الجوازی، فقد قطعو رحمی و سلبونی سلطان ابن امی.