یادداشتهای استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢٥ - نهج البلاغه - توحید
یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٢٥
مصنوع و کل قائم فی سواه معلول، فاعل لا باضطراب آلة، مقدر لا بجول فکرة، غنی لا باستفادة، لا تصحبه الاوقات و لا ترفده الادوات، سبق الاوقات کونه و العدم وجوده و الابتداء ازله، بتشعیره المشاعر عرف ان لا مشعر له و بمضادته بین الامور عرف ان لا ضد له و بمقارنته بین الاشیاء عرف ان لا قرین له ..
نفی حدّ و عدّ:
لایشمل بحد و لایحسب بعدّ و انما تحد الادوات انفسها و تشیر الآلات الی نظائرها. منعتها منذ القدمیة و حمتها قد الازلیة و جنبتها لولا التکملة. بها تجلی صانعها للعقول و بها امتنع عن نظر العیون ... [١]
ایضاً همین خطبه راجع به معاد:
معاد:
و ان اللَّه سبحانه یعود بعد فناء الدنیا وحده لا شیء معه کما کان قبل ابتدائها، کذلک یکون بعد فنائها بلا وقت و لا مکان و لا حین و لا زمان، عدمت عند ذلک الآجال و الاوقات و زالت السنون و الساعات، فلا شیء الّا اللَّه الواحد القهار الذی الیه مصیر جمیع الامور.
٢٣. خطبه ١٨٩ (٦ سطر) و خطبه ١٩٠ (٢ سطر) ٢٤. خطبه ١٩٣ (٢ سطر) و خطبه ١٩٦ (٤ سطر) ٢٥. خطبه ١٩٣ (١٢ سطر)، خطبه ١٩٦، خطبه ٢٠٩ ٢٦. خطبه ٢١١ (٦ سطر) رجوع شود به نمره ٣٤ و نمره ٤٠ و ٤١.
٢٧. اقلّ مرتبه معرفت همان است که کسی بداند «جهان را صاحبی باشد خدا نام» که از آن به دین العجائز تعبیر شده است:
از آن چرخی که گرداند زن پیر | قیاس چرخ گردنده همی گیر | |