یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٩ - نفاق و منافق - سوره بقره، مَثَلها

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٢٣٩

راه بردن نهایی به مقصود و مقصد است و مسئله پیروزی و شکست نهایی مطرح است در مقایسه با آنچه برای متقین و کافران قبلًا طرح شد.

مؤمنین «علی هدی من ربهم» هستند، پس مسیر تکاملی و موفقیت آمیز خود را و مسیر مقرون به فلاح خود را در پرتو ایمان به غیب و خودسازی عملی از نظر اصلاح روح و نفس در پیوند با غیب (نماز) و از نظر پر کردن خلأهای مادی و رفع نیازمندیها و همدردیها و همدلیها و همبستگیهای اهل ایمان و از نظر اعتقاد و ایمان به ایدئولوژی خود و ایدئولوژیهای اهل حق در دورههای پیشین و از نظر ایقان به آخرت که ناکامیهای فردی نیز جبران میشود [میپیمایند] و مسئله تنها این نیست که فرد در جریان نوع، تکامل مییابد و جاودانگی نسبی مجازی نوع را به نحو سبک مجاز از مجاز به فرد نسبت بدهد، بلکه جاودانگی حقیقی برای فرد در جوار رب العالمین [حاصل میشود] و نظر به اینکه حرکت بر وفق فطرت و بر وفق نظام کل هستی است و نظام کلی خلقت نظام هدایت (الذی اعطی کل شیء خلقه ثم هدی) و نظام افزایش هدایت برای راهرو است (انهم فتیة امنوا بربهم و زدناهم هدی. و الذین اهتدوا زادهم هدی و اتیهم تقویهم. أ و من کان میتاً فاحییناه و جعلنا له نوراً یمشی به فی الناس کمن مثله فی الظلمات لیس بخارج منها ...) آنها برای همیشه راه خود را ادامه میدهند و انقطاعها و مغلوبیتها موقت است، برخلاف منافقان و اهل باطل که نورشان نور موقت است. و این نورها دو گونه است: یکی نورهایی که خودشان به دست خود و با تدابیر خود به وجود میآورند و مدتی هم گرد آن هستند (یعنی نور نقشهها) و دیگری نوری که در خلقت نه برای آنها بلکه برای هدف دیگری به وجود میآید و اینها از جریانهایی که خود به وجود نیاوردهاند میخواهند استفاده کنند: او کصیب من السماء فیه ظلمات و رعد و برق.

قرآن، اصلی در جامعه و تاریخ دارد که باید آن را اصل