یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٧٧ - نهج البلاغه - وصیتها

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٧٧

اقیموا هذین العمودین و اوقدوا هذین المصباحین و خلاکم ذم ما لم تشردوا، حمل کل امرئ منکم مجهوده و خفف عن الجهلة رب رحیم و دین قویم و امام علیم [١]. انا بالامس صاحبکم و انا الیوم عبرة لکم و غداً مفارقکم، غفر اللَّه لی و لکم.

ان تثبت الوطأة فی هذه المزلة فذاک و ان تدحض القدم فانا کنا فی افیاء اغصان و مهبّ ریاح و تحت ظل غمام اضمحل فی الجو متلفقها و عفا فی الارض مخطها و انما کنت جاراً جاورکم بدنی ایاماً و ستعقبون منی جثة خلاء ساکنة بعد حراک و صامتة بعد نطق، لیعظکم هدوّی و خفوت إطراقی [٢] و سکون أطرافی، فانه اوعظ للمعتبرین من المنطق البلیغ و القول المسموع، وداعیکم [٣] وداع امرئ مرصد للتلاقی. غداً ترون ایامی و یکشف لکم عن سرائری و تعرفوننی بعد خلوّ مکانی و قیام غیری مقامی.

کتاب ٢٣:

قاله قبیل موته علی سبیل الوصیة لما ضربه ابن ملجم لعنه اللَّه:

وصیتی لکم ان لاتشرکوا باللَّه شیئاً و محمد صلی الله علیه و آله فلاتضیعوا سنته، اقیموا هذین العمودین و اوقدوا هذین المصباحین و خلاکم ذم.

أنا بالامس صاحبکم و الیوم عبرة لکم و غداً مفارقکم. ان ابق فانا ولی دمی و ان افن فالفناء میعادی و ان اعف فالعفو لی قربة و هو لکم حسنة، فاعفوا «ألا تحبون ان یغفراللَّه لکم». و اللَّه ما فجأنی من الموت وارد کرهته و لا طالع انکرته و ما کنت الّا کقارب ورد و طالب وجد «و ما عنداللَّه خیر للابرار».