یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩٣ - یادداشت سیری در نهج البلاغه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٢٩٣

امیر را جمع کند و موفق به جمع کلمات بقیه ائمه نشده است، ولی جمع آن مقدار از کلمات مولی سبب شده که او را تشویق کنند که قسمتی از خطب و کتب حضرت را نیز جمع آوری کند و به این صورت در آمده است که هست.

درباره نهج البلاغه و کلمات مولی بهطور عموم دو مطلب از قدیم الایام مورد توجه بوده است:

الف. کمال فصاحت و نهایت بلاغت آن حضرت [١]. از ابن عباس گرفته در زمان خود آن حضرت که معجب بود به سخنان ایشان، آنچنان که از داستان خطبه شقشقیه و از سخنش درباره نامه ٢٢ آن حضرت خطاب به خود عبداللَّه [برمیآید]:

اما بعد فان المرء قد یسرّه درک ما لم یکن لیفوته ... [٢]

عبداللَّه گفت:

ما انتفعت بکلام بعد کلام رسول اللَّه کانتفاعی بهذا الکلام.

و از جاحظ بلیغ و نویسنده توانای عرب و از عبدالحمید کاتب و از سید رضی که دربارهاش صاحب الیتیمه گفته است:

هو اشعر الطالبیین من مضی منهم و من غبر- علی کثرة شعرائهم المفلقین- و لو قلت انه اشعر قریش لم ابعد عن الصدق [٣]

اشکها جاری شد ...