یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧٠ - معاد - شخصیت، بقا، عینیت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ١٧٠

زمانی است که احتیاج و غریزه طبیعی ایجاب مینماید ...

بنابراین بعد از مرگ از بین میروند و ظاهراً رستاخیز برای آنها گفته نشده است. اما انسان با عاطفه و علاقهای که نسبت به خانواده و همسایه و همنوع ایجاد میکند و حتی اطلاع و ارتباطی که از طریق فکر و تحقیق با موجودات و آثار طبیعت بهم میرساند و ادراک و احتیاجی که به مفاهیم کلی احراز مینماید، وجود خود را از چهار دیوار شخصی خارج میسازد، حقیقتاً و عملًا در بیرون از بدن خود زندگی مینماید.

صفحه ٢٣٩:

غرض آنکه انسان دو زندگی در دو محیط انجام میدهد: یکی زندگی خالص جسمی از قبیل خورد و خوراک و سرما و گرما که محیط فیزیولوژیک محمل آن و واسط با محیط مادی خارج است، دیگر زندگی عاطفهای و ذوقی و عقیدهای یعنی شادی و اندوهها، محبت و حسدها، عشق و کینهها و بهطور کلی تمام اعمال و احوال که در زبان ادبی و دینی به دل یا به روح نسبت داده و تعبیر میشود ... در افراد رشید حساس اهمیت و قدرت محیط دوم است که تشکیل دهنده زندگی آنها و حاکم و قاضی و عامل وجودشان میگردد. اگر درست دقت کنیم ما بیشتر در محیط پسیکولوژیک یا نفسانی زندگی میکنیم تا در محیط فیزیولوژیک.

صفحه ٢٤٠:

جامعه شناسان در انسان دو وجود غیرقابل افتراق تشخیص میدهند: یکی وجود فردی ساخته شده نفسانیاتی که مخصوص به زندگانی شخصی است و دیگر وجود مدنی یا