به امام جواد(ع) در نامه‌اى نوشتم: فدايت شوم نظر شما در مورد مردى كه نمازش را فقط در فاتحة الكتاب با بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم آغاز مى‌كند و در ديگر سوره‌ها آن را قرائت نمى‌كند، چيست؟ خود اين مرد [يعنى هشام بن ابراهيم [عباسى گفته است اين كار اشكال ندارد.

امام(ع) به خط خود نوشت: يعيدها مرّتين على رغم أنفه ـ يعني العباسي ـ »؛ (٧٠)

او [يعنى عباسى ] بايد به رغم ميلش ، نمازش را دوبار تكرار كند.

شايد همين مقدار رواياتى كه نقل شد، براى حق طلبان و حقيقت جويان كافى باشد.

٥. دليل مخالفان جزئيت بسمله و يا بلند خواندن آن

در مطالب گذشته، حقيقت به روشن‌ترين صورت و با واضح‌ترين دلايل بيان شد كه بسمله جزئى از فاتحة الكتاب است و بايد اين آيه در نمازهاى جهرى، بلند قرائت شود. اما رواياتى هم وجود دارند كه نشان مى‌دهند پيامبر(ص) يا اين آيه را اساساً در نماز نخوانده و يا اگر خوانده آن را بلند قرائت نكرده است، ولى مضمون برخى از اين روايات بهترين دليل بركذب و جعلى بودن آنهاست. اينك اين روايات را مى‌آوريم:

١. مسلم از شعبه روايت كرده است:

از قتاده شنيدم كه از انس نقل مى‌كرد: با رسول خدا(ص) و ابوبكر و عمر و عثمان نماز خواندم و از هيچ يك از آنها نشنيدم كه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم

را در نماز قرائت كند.

(٧٠)كافى، ج٣، ص٣١٣، ح٢.