فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٦ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

رواياتى كه نقل كرديم، برخى از روايات اهل سنت بود كه دلالت داشت بر اينكه بسمله جزء سوره فاتحه است.

دو دليل ديگر نيز وجود دارند كه نشان مى‌دهند بسمله جزء فاتحة الكتاب است:

١. رواياتى كه نشان مى‌دهند پيامبر(ص) و اصحاب او بسمله را بلند قرائت مى‌كردند و به زودى آنها را نقل خواهيم كرد.

٢. رواياتى كه دلالت دارند بسمله جزئى از همه سوره‌هاست.

براى رعايت ترتيب بحث، رواياتى را كه بر بلند قرائت كردن بسمله دلالت دارند، از رواياتى كه بسمله را جزء سوره فاتحه مى‌دانند، جدا كرديم؛ چنان كه روايات جزئيت بسمله در هر سوره را نيز جداگانه مى‌آوريم.

روايات امامان اهل بيت(ع)

آنچه از امامان اهل بيت(ع) در اين زمينه روايت شده، بسيار است كه نمونه‌اى از آنها را ذكر مى‌كنيم:

١. شيخ طوسى در تهذيب از محمد بن مسلم از امام صادق(ع) روايت كرده است:

سألت أبا عبد اللّه‌ عن السبع المثاني و القرآن العظيم أهي الفاتحة؟ قال: نعم، قلت: بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم من السبع؟ قال: نعم، هي أفضلهنّ؛ (٤١)

از امام صادق(ع) در مورد «السبع المثاني و القرآن العظيم» سؤال كردم كه آيا مراد از آن سوره فاتحه است؟ فرمود: آرى. پرسيدم: آيا بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم جزء هفت آيه است؟ فرمود: آرى، برترين آنها است.

٢. شيخ طوسى در تهذيب، از عبداللّه‌ بن يحيى كاهلى، از امام صادق(ع) از