فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٤ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

لأعلّمنّك أعظم سورة في القرآن، فكأنه بينها أو نسى، فقلت: يا رسول اللّه‌ الذي قلت. قال: الحمد للّه‌ ربّ العالمين، هي السبع المثاني و القرآن العظيم الذي أو تيته؛ (٣٧)

پيامبر او را كه در حال نماز خواندن بود، فراخواند و او به نماز خواندن ادامه داد، سپس نزد پيامبر(ص) رفت. پيامبر(ص) فرمود: چه باعث شد كه دعوت مرا اجابت نكنى؟ گفت: داشتم نماز مى‌خواندم. پيامبر فرمود: آيا خداوند نمى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خدا و پيامبر را اجابت كنيد، آن گاه كه شما را به آنچه مايه حيات شماست، فرا مى‌خواند؟ آن گاه پيامبر(ص) فرمود: بزرگترين سوره در قرآن را به تو تعليم مى‌دهم. پس گويا بيان فرمود يا فراموش كرد. گفتم: اى رسول خدا(ص)، قرار بود چيزى بفرماييد. فرمود: الحمد للّه‌ ربّ العالمين، آن سبع مثانى و قرآن عظيم است كه خداوند به من عطا كرده است.

١٦. دارقطنى و بيهقى از ابوهريره روايت كرده‌اند:

پيامبر(ص) هرگاه نماز مى‌خواند، در حالى كه به امامت ايستاده بود، آن را با بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم آغاز مى‌كرد. ابوهريره گفت: اين، آيه‌اى از قرآن است. اگر خواستيد فاتحة الكتاب را بخوانيد، بسمله آيه هفتم است. (٣٨)

١٧. دارقطنى و بيهقى در سنن به سند صحيح از عبد خير نقل كرده‌اند:

از على(رضي اللّه‌ عنه) از سبع مثانى سؤال شد، فرمود: الحمد للّه‌ ربّ العالمين است. به او گفته شد: اين سوره شش آيه است؟ فرمود: بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم، يك آيه است. (٣٩)