فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٧ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

ربّ العالمين. پيامبر(ص) شنيد و فرمود: اى مرد، نماز خود را شكستى. آيا نمى‌دانى كه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم جزء سوره حمد است؟ پس كسى كه آن را ترك كند، آيه‌اى را ترك كرده و كسى كه آيه‌اى را ترك كند، نماز خود را تباه كرده است. (١٨)

دليل نهم: ثعلبى از على(ع) روايت كرده است:

هرگاه على در نماز سوره‌اى را مى‌خواند، آن را با بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم آغاز مى‌كرد و مى‌گفت: كسى كه قرائت آن را ترك كند، آن را ناقص كرده است و همواره مى‌فرمود: بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم تمام كننده سبع مثانى است. (١٩)

دليل دهم: ثعلبى از طلحة بن عبيداللّه‌ روايت كرده است:

قال رسول اللّه‌(ص): من ترك «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم» فقد ترك آية من كتاب اللّه‌، وقد نزل عليّ فيما عدّ من أمّ الكتاب «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم»؛ (٢٠)

رسول خدا(ص) فرمود: كسى كه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را ترك كند، آيه‌اى از كتاب خدا را ترك كرده است و از جمله آياتى كه از امّ الكتاب بر من نازل شده، بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم است.

دليل يازدهم: دار قطنى در روايتى كه آن را صحيح دانسته و همچنين بيهقى در سننش، از ابوهريره نقل كرده‌اند:

قال رسول اللّه‌(ص): إذا قرأتم «الحمد»، فاقرأوا «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم» أنّها أُمّ القرآن و أمّ الكتاب، و السبع المثاني و «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم»