٦. لغت شناسان فارسى «صلح» را به «آشتى» معنا كرده‌اند. (٣٢) با تتبّعى كه در اين زمينه به عمل آمد هيچ فرهنگ نويسى يافت نشد كه «آشتى» را به عنوان تنها معنا و يا يكى از معانى صلح ذكر نكرده باشد. بعضى از اهل لغت در كنار واژه «آشتى» كلمه «سازش» را نيز افزوده‌اند (٣٣) به طورى كه در منابع پاورقى قابل ملاحظه است اظهار نظر دوم تنها در منابع متأخر لغت فارسى يافت مى‌شود، و لغت شناسان گذشته تنها معناى آشتى را ياد آور شده‌اند.

ميان فرهنگ‌هاى مراجعه شده تنها در فرهنگ نفيسى متعلق به ناظم الاطبّاء علاوه بر معناى آشتى و سازش از الفاظى همچون «موافقت، يگانگى، مصالحه، تسلّى، اتفاق،

(٣٢) دهار، قاضى خان بدر محمد، دستور الاخوان، انتشارات بنياد فرهنگ ايران، تهران ١٣٤٩،ج١،ص ٣٨٩. تاج الاسامى، تصحيح على اوسط ابراهيمى، مركز نشر دانشگاهى، تهران ١٣٦٧، چاپ اوّل، ص ٣٠١. ابن معروف، محمد بن عبدالخالق، كنز اللغات، انتشارات مرتضوى، تهران، ج٢،ص ٨٣٦. تفليسى، جيش بن ابراهيم، قانون ادب، انتشارات بنياد فرهنگ ايران، تهران ١٣٥٠، ج١،ص ٤٢١. پادشاه، محمد، فرهنگ آنندراج، انتشارات كتابخانه خيام، تهران، ج٤، ص ٢٧٦١. داعى الاسلام، سيد محمد على، فرهنگ نظام، شركت دانش، تهران ١٣٦٣، چاپ دوم، ج٢،ص ٦١٠. دهخدا، على اكبر، لغت نامه دهخدا، مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران، تهران ١٣٧٣، چاپ اوّل از دوره جديد، ج٩، ص ١٣٢٤٨ (به نقل از منتهى الارب و مهذب الاسماء). معين، محمد، فرهنگ معين، انتشارات امير كبير، تهران١٣٧٥، چاپ نهم، ج٢،ص ٢١٦٠. نفيسى، على اكبر، فرهنگ نفيسى، كتابفروشى خيام، تهران، ج٣، ص ٢١٦١. بهشتى، محمد، فرهنگ صبا، انتشارات صبا، ١٣٧٢، تهران، ص ٦٤٨. صدرى، غلامحسين، فرهنگ فارسى امروز، مؤسسه نشر كلمه، تهران، ١٣٧٥، چاپ دوم، ص ٧٦٢. مشيرى، مهشيد، فرهنگ قياسى زبان فارسى، سروش، تهران ١٣٧٤، چاپ سوم، ص ٦٧٤. شكرى، گيتى، فرهنگ دبستانى، پژوهشگاه علوم انسانى، تهران ١٣٧٤، چاپ اوّل، ج٢،ص ٥٧٥. قريب، محمد، واژه نامه نوين، انتشارات بنياد، تهران ،ص ٦٨٩. انصاف پور، غلامرضا، فرهنگ فارسى، انتشارات زوار، تهران، ١٣٧٧، چاپ سوم، ص ٦٦٩. فروتن، مجيد، فرهنگ فارسى دانش، انتشارات مهتاب، تهران ١٣٧٤، چاپ اوّل، ج٢،ص ١٢٠٥. عميد، حسن، فرهنگ فارسى عميد، انتشارات امير كبير، تهران، ١٣٧٣، چاپ سوم، ص ٨٢٧.
(٣٣) دهخدا، همان. معين، همان. مشيرى، همان. قريب، همان. انصاف پور، همان، فروتن، همان. عميد، همان.