مجاهدين، چه مسلمين را كدام مصلحت اعظم است از حفظ عرض و جال كه صرف شود مال ايشان در آن، و در غيبت امام(ع) كه نايب عام را ممكن نباشد قيام به اين كار بايد اذن دهد به امراى اسلام و اگر اذن ندهد باز راجع است امر به امراى اسلام كه جمع سپاه و لشكر براى دفع از اسلام و مسلمين بنمايند و ايشان راست قباله يا اجاره به هر كه خواهند و هر چه خواهند از نصف يا ثلث يا دو ثلث و صرف حاصل آن مى‌كنند در حفظ بيضه اسلام و مسلمين.

و مراد از جزيه مالى است كه از يهود و نصارى و مجوس گرفته مى‌شود، و گرفته نمى‌شود از كودكان و ديوانگان و زنان و جزيه را در شرع مقدس قدر معيّن نيست بلكه منوط است به رأى امام كه فراخور وسع و طاقت آنها هر چه خواهد گيرد و جايز است قرار دهد جزيه بر رؤس يا زمين، و در غيبت امام(ع) مستحق جزيه، مجاهدين‌اند چنان كه در عصر نبى(ص) معمول بوده.

و مراد از مال صلح با كفار مالى است كه در مصالحه كفار، از آن‌ها گرفته شود و صرف مى‌شود تجهيز عساكر اسلام، و اگر چيزى زياد ماند به مجتهدين مى‌رسد تا به فقراى مسلمين تقسيم كنند.

و مراد از انفال امام(ع)چند چيز است:

يكى: بقاياى غنائم كفار است كه ولىّ امر پيش از قسمت براى خود انتخاب كند، مانند اسب دونده و جاريه جميله و سيف صارم و البسه نفيسه و ساير نفايس.

ديگرى: اراضى انفال و آن عبارت است از قطعات ملوك كفار كه اراضى اختصاص آنها است و ارض موات بالاصل و آنچه در حكم آن است و بالفعل قابل تعمير نيست و رؤس جبل و بطون اوديه، و زمينى كه از آب دور يا آب بر آن غالب يا نيزار باشد يا درخت يا ريگ يا خاك آن بسيار بوده و احياى آن مشقت كلى در كار باشد.

و زمينى كه اهل آن تلف و هلاك شده و وارثى از ايشان نمانده و اثرى از ايشان معلوم نيست.

و زمينى كه اهل آن جلا كرده و در يد استيلاى مسلمين است.