٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧٦ - نسخه خطى رساله جهاديه ميرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانى

گندم و جو و خرما و مويز و گوسفند و گاو و شتر، و آن واجب مؤكد است و منكر آن مستحق قتل و مرتد، و يكى از سهام هشتگانه سهم فى سبيل الله است و از آن جمله اعانت كسانى است كه جهاد مى‌كنند بلكه آن اعظم طُرُق خير و مصارف فى سبيل الله است .

و مراد از ردّ مظالم ردّ مالى است حرام كه قدر آن معلوم است و صاحب آن معلوم نيست و على الأقوى، مصرف آن تصدق است، و ظاهر آن است كه در تصدق آن رجوع به حاكم شرع ضرور نيست، و جايز است دادن آن به كفار براى تأليف قلوب و استعانت از آنها در دفع دشمنان دين تا به ساير مصارف جهاد چه رسد.

و مراد از ساير وجوه فى سبيل الله در اين مقام موقوفات فى سبيل الله است و آنچه وصيت شده باشد كه صرف شود در راه خدا، يا در خيرات جايز است صرف آن در جهاد.

و مراد از غنيمت مالى است كه از كفار حربى به قتال گرفته شود و غنيمت بر دو قسم است: منقول و غير منقول. منقول نيز بر دو قسم است، يكى: صفاياى اموال چنان كه پيش بيان شد و ديگرى اسرا و ساير اموال منقوله، و حكم اسرا اين است كه هر كدام ذكور و بالغ باشند اگر در اثناى گير و دار گرفتار شوند و اسلام نياورند كشته مى‌شوند و اگر اسلام آورند قتل آن‌ها ساقط است اجماعاً و آنچه اناث و اطفال باشند مملوك مى‌شوند به قهر و اسر به مجرد نظر و گذاشتن دست.

و اگر زنى اسير شود و طفل او از عقب مادر آيد و اسير ديگرى شود مال كسى است كه او را اسير كرده، نه مال مالك مادر.

و اگر كسى زنى را اسير كند و از غنيمت مشتركه باشد جايز نيست پيش از قسمت و اختصاص به خود وطى يا مسّ يا نظرى از روى شهوت به او كند.

و بعد از اختصاص جايز نيست وطى آن كه از ذوات حيض باشد پيش از استبرا حيض به يك حيض و همچنين وطى آن كه در سن «مَن تحيض» باشد و حيض نبيند پيش از چهل و يك روز جايز نيست و منفسخ مى‌شود نكاح به اَسر زن، خواه صغيره باشد يا كبيره و خواه شوهر او اسير باشد يا نه و به اَسر شوهر و زن، خواه هر دو صغير باشند يا كبير و غانمين مختارند در اَسر، اَسرا را بنده خود سازند يا با اخذ مالى رخصت آن‌ها را دهند يا منت