ايشان مانند بلد راه و بلد مال و پس از آن اخراجاتى كه احتياج باشد بدان مانند اجرت نگهبان و شبان و از آن پس خمس و پس از اخراج آنها قسمت مى‌شود بر سپاه اگر تجهيز سپاه موقوف به صرف آن نباشد.

و فرق ديگر كه دليل است بر مزيد اهتمام و تأكيد در وجوب اين جهاد: آنكه در جهاد دعوتى جايز نيست گرفتن مال مسلمين به قهر براى صرف قتال و در اين جهاد هنگام ضرورت جايز است اجبار اهل حدود به گرفتن مالى كه موقوف عليه جهاد باشد به قدر كفايت، و اگر كفايت نشود جايز است پادشاه اسلام را كه از ولايت بعيده گيرد تا دفع دشمن دين شود، و همچنين پادشاه اسلام و اُمرا و حكّام را جايز بلكه واجب است هنگامى كه مسلمين ترك اين جهاد نمايند كه ايشان را به مساعدت خويش مقهور و به جهاد دشمنان دين مجبور سازند اگر چه به ضرب و زجر بلكه به جرح باشد، چه اين حادثه عظمى كه در اين بلاد رو داده حادثه‌اى است كه اگر چاره آن نشود خوفها از عاقبت آن حاصل است و اين قضيه كبرى كه تا اكنون در اين سامان اتفاق نيفتاده قضيه‌اى است كه اگر تدارك آن نشود، منتِج نتيجه‌هاى هائل خواهد بود بلكه رفته رفته اساس اسلام بى‌نظام خواهد شد.

و در اين مقام علما راست اعانت پادشاهى كه متوجه دفع كفار و حفظ بيضه اسلام است به اين كه مردم را امر به اين معروف و ترغيب به اين واجب نمايند و به مواعظ شافيه و نصايح وافيه، زنگ غفلت را از آيينه دل‌ها زدايند، چه وعظ لسانى ايشان نافذتر از طعن سنان است و چون اين تكليف كه مبنى بر قتل و قتال است و متضمن بذل جان و مال، طباع را ملايم نيست و نفوس را موافق نه، پس علما راست كه وعظ و نصيحت مردم به سعى و اهتمام در جهاد نمايند و ميان مردم ندا كنند: كجايند جهاد كنندگان در يارى خاتم الانبياء(ص)؟ كجايند خونخواهان شهيد كربلا(ع)؟ ايها الناس، دنيا دار فنا است و حوران قرارى نيست و اجل موعود در پيش است و از آن مجال فرارى نيست، پس بفروشيد جانهاى خود را به رضاى خدا و بهاى جنة المأوى پيش از آن كه جان دهيد به خوارى و خسران و حرمان از بهشت و نعمتهاى آن، تا نفوس را هواى جنان و طباع را ميل به بذل جان حاصل شود. بلكه اگر علماى اعلام براى تحريض مسلمين به لباس اهل سلاح متلبس