٣ ـ جمعى از فقهاى عامّه در آغاز باب صلح در كتب فقهى خويش، قبل از شرح و توضيح معناى اصطلاحى عقد صلح، معناى لغوى آن را ذكر كرده‌اند و جملگى تصريح دارند كه صلح در لغت به معناى «قطع منازعه» (١٧) و يا «قطع نزاع» (١٨) است.

همچنين يكى از محققان معاصر اهل سنّت به نقل از بعضى منابع لغوى، صلح را به «المسالمة بعد المنازعة» معنا نموده است. (١٩) فقيه حنفى ابو عبدالله بخارى زاهد (م٥٤٦) در معناى لغوى صلح توسعه مى‌دهد و آن را شامل دفع فساد محقّق و فسادى كه در پى خواهد آمد، دانسته است. (٢٠)

اين اظهار نظر لغوى فقيهان اهل سنّت چون تنها گزارشى لغوى است و مبتنى بر مبانى فقهى اهل سنّت نمى‌باشد براى همه جويندگان لغت عرب در هر كيش و مذهبى معتبر و قابل توجه است.

٤. در فقه شافعى مسئله‌اى مطرح است كه علامه حلّى نيز در تذكره آن را به تبع ايشان

(١٦) التحقيق فى كلمات القرآن الكريم، مصطفوى، حسن، وزارت ارشاد، تهران، ١٣٧٥، ج٦،ص ٢٦٥.
(١٧) كشاف القناع، بهوتى حنبلى، منصوربن يونس، دارالكتب العلميّة، بيروت، ١٤١٨، چاپ اوّل، ج٣،ص ٤٥٤. مواهب الجليل، رعينى مالكى، حطاب، دارالكتب العلميّة، بيروت، ١٤١٦، چاپ اوّل، ج٧،ص ٢. تحرير التنبيه، نووى شافعى، يحيى بن شرف، دارالفكر، بيروت، چاپ اوّل، ١٤١٠، ص ٢٢٥.فقه السنة، ج٣،ص ٣٧٥.
(١٨) فتح الوهاب، انصارى شافعى، زكريا بن محمد، دارالكتب العلمية، بيروت، ١٤١٨، چاپ اول، ج١،ص ٣٥٤. الاقناع، شربينى شافعى، محمد بن احمد، دارالمعرفة، بيروت، ج١،ص ٢٧٩. مغنى المحتاج، شربينى شافعى، محمد بن احمد، داراحياء التراث العربى، بيروت، ١٣٧٧ق، ج٢،ص ١٧٧. الفقه الاسلامى و ادلّته، زحيلى، وهبة، دارالفكر، دمشق، ١٤١٨، چاپ چهارم، ج٦،ص ٤٣٣٠.
(١٩) عقد الصلح، حماد، نزيه، دارالعلم، دمشق، ١٤١٦،ص ١٥ به نقل از مطرزى درالمغرب ،ج١،ص ٤٧٩ و مناوى در التوقيف على مهمات التعاريف، ص ٤٦٠، و نسفى در طلبة الطلبه، ص ٢٩٢).
(٢٠) محاسن الاسلام، زاهد بخارى، محمد بن عبدالرحمن، دارالكتب العلمية، بيروت، ص ٨٦.