قصاص دردندان نيز جارى مى‌شود ... اين در صورتى است كه مجنىٌ عليه زنده بماند. اما در صورت فوت، اگر مرگ او پس از يأس از رويش مجددّ دندان اتفاق افتاده باشد، ضمان بر جانى مستقر بوده و ولى مجنىٌ عليه بين قصاص و گرفتن ديه از او مخيّر است. اگر قبل از نا اميد شدن از روييدن دندان بميرد، قصاص ساقط است، چرا كه حدود به شبهه دفع مى‌شود و مورد شبهه در اينجا آن است كه نمى‌دانيم آيا دندان وى دوباره خواهد روييد يا نه؟ (٢٠)

شهيد ثانى (ره) در مسالك مى‌گويد:

هرگاه مرتدّ توبه كند و كسى او را به گمان اين كه بر ارتدادش باقى است بكشد... در قصاص اين شخص ترديد است. دليل عدم قصاص آن است كه قاتل قصد كشتن كسى را كه كشتن او حرام است نداشت، گر چه كشتن به صورت مطلق را قصد كرده بود. دليل ديگر اين كه قصاص حدّ است، چرا كه معناى حد در قصاص نيز محقّق است و ظن قاتل به مرتدّ بودن مقتول، نوعى شبهه است و با اين شبهه، قصاص دفع مى‌شود. قول به عدم قصاص اقوى مى‌باشد. دراين صورت، ديه مغلّظه بر عهده قاتل است، چون قتل او قتل شبه عمد است (٢١) .

ملا محمد تقى مجلسى در كتاب روضة المتقين در ذيل روايت من لايحضره الفقيه

(٢٠) المبسوط، ج٧،ص ٩٧.
(٢١) مسالك الأفهام، ج١٥،ص ٤٠، چاپ جديد.