«حدود» شامل حد و تعزير و قصاص مى‌شود و «شبهات» شامل هر امر مشتبه مى‌شود حتى اگر شبهه در حكم مسأله به جهت تعارض ادله يا نبودن دليل به حسب ظاهر باشد. (٢٢)

سيد جواد عاملى در تعليقات بر قصاص كشف اللثام مى‌گويد:

اگر جانى و مجنىٌ عليه بر زوال عقل جانى هنگام جنايت اتفاق نظر داشته باشند، لكن مجنىٌ عليه مدّعى زوال عقل به واسطه مستى است و جانى مدّعى جنون است، در اين جا قول جانى هر چند سابقه جنون نداشته باشد، مقدّم است، به جهت اصل برائت و اصل عدم عصيان به هر دو معنى و وجود شبهه ... (٢٣)

وى در مسأله ديگرى مى‌گويد:

اگر كسى دست ديگرى را قطع كرده باشد و ولىّ مجنىٌ عليه مدّعى سرايت آن زخم [ و مرگ مجنىٌ عليه در اثر آن ] باشد، امّا جانى مدّعى خوب شدن آن زخم باشد، قول جانى مقدّم است، به دليل اصل برائت كه ظاهر حال نيز فى الجمله آن را پشتيبانى مى‌كند [ چرا كه معمولاً قطع دست منجر به مرگ نمى‌شود ] ... و به دليل وجود شبهه . (٢٤)

همچنين صاحب مفتاح الكرامه عبارتى را كه از مبسوط نقل كرديم، نقل مى‌نمايد و برآن اشكار نمى‌گيرد. (٢٥)

(٢٢) روضة المتقين،ج١٠، ص ٢٢٩.
(٢٣) تعليقات برقصاص كشف اللثام، ص ٢٠٠.
(٢٤) همان، ص ١٩٧.
(٢٥) همان، ص ١٨٤.