٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٨٥ - نسخه خطى رساله جهاديه ميرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانى

است آيه {إِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبارَ} (٨٠) و آيه {إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا} (٨١) و يا اين كه شايد مسلمين در قتل مشركين غالب آيند و خلاف ظن ايشان ظاهر شود، چه خداوند عالميان فرموده‌اند: {إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ} (٨٢) .

و ضعيف است قول كسانى كه عدم ظن هلاكت را در وجوب ثبات شرط دانسته‌اند و متمسك شده‌اند به آيه {لاتُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إلَى التَّهْلُكَة} (٨٣) به اين كه حفظ نفس هميشه واجب و جهاد با سلامت نفس، وقت ديگر ممكن است، چه القاى نفس به اين تهلكه كه عدم حفظ نفس را موجب است، منافى جهاد نيست بلكه آن مقصود شارع است در جهاد.

«روى أنّ رجلاً من اْلأصحاب حمل على صفِّ العدوّ فصاح به الناس: ألقى بيده إلى التهلكة، فقال أبو أيوب الأنصاري: نحن أعلم بهذه الآية و إنّما نزلت فينا، صحبنا رسول الله و نصرناه و شهدنا معه المشاهد و اثرناه على أهالينا و أولادنا و أموالنا، و لمّا فشا الاسلام و كثر أهله و وضعت الحرب أوزارها رجعنا الى أهالينا و أموالنا و أولادنا نصلحها و نقيم فيها، فكانت التهلكة الإقامة في الأهل و المال و ترك الجهاد» (٨٤) و چگونه تهلكه خواهد بود قتلى كه در عوض آن است نفع‌هاى اُخروى و نعمت‌هاى الهى و حيات حقيقى و سعادت ابدى و رزق و خشنودى سرمدى كه ظاهر است از كريمه { وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةء مِنَ اللّهِ وَ رَحْمَة ءخَيْرء مِمّا يَجْمَعُونَ وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللّهِ تُحْشَرُون} (٨٥) و آيه {وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولئِك لَهُمُ الْخَيْراتُ وَ أُولئِك هُمُ الْمُفْلِحُونَ} (٨٦) {أَعَدَّ اللّهُ لَهُمْ جَنّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ذلِك الْفَوْزُ الْعَظِيمُ} (٨٧) و از حديث «فوق


(٨٠) انفال، آيه ١٥.
(٨١) همان، آيه ٤٥.
(٨٢) همان، آيه ٦٥.
(٨٣) بقره آيه ١٩٦.
(٨٤) تفسير ابن كثير، ج ١، ص ٢٣٥.
(٨٥) آل عمران، آيه ١٥٧ و ١٥٨.
(٨٦) توبه، آيه ٨٨.
(٨٧) همان، آيه ٨٩.