فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢١ - پيوند اعضا

خداوند در اين آيه برخى از ارحام را از برخى ديگر اَوْلى معرفى كرده، اولويت در بردارنده معناى ولايت است. روايات وارد دراين زمينه فراوان است كه در باب تجهيز ميت و باب قصاص و ديات آمده است. از من لايحضره الفقيه روايت مرسلى از حضرت اميرالمؤمنين(ع) نقل شده است:

يغسّل الميت أَوْلى الناس به أو مَن يأمره الْولي بذلك؛ (٣٢)

شخص اَوْلى به ميت يا كسى كه ولى به او فرمان داده، بايد ميت را غسل دهد.

در ضمن موثقه عمار از امام صادق(ع) در باره دختر بچه‌اى كه مرده و زن غسل دهنده‌اى وجود ندارد، روايت شده است:

يغسّلها رجل أولى الناس بها ؛ (٣٣)

مردى كه اولى به اوست وى را غسل دهد.

در صحيحه عبدالله بن سنان آمده است:

از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود:

من قتل مومناً متعمداً قيد منه إلاّ أن يرضى أولياء المقتول أن يقبلوا الدية؛ فإن رضوا بالدية و أحبّ ذلك القاتل فالدية...؛ (٣٤)

قاتل عمدى مؤمن، قصاص مى‌شود مگر اولياى مقتول، به گرفتن ديه راضى شوند و قاتل بخواهد ديه بپردازد در اين صورت ديه بر قاتل ثابت مى‌شود....

در صحيحه ابو مريم از امام صادق(ع) روايت شده است:

مردى را كه با عمود خيمه، زن حامله‌اى را كشته بود نزد رسول خدا(ص) آوردند، و حضرت اولياى زن را ميان گرفتن پنج هزار درهم به عنوان ديه و... مخيّر كرد. (٣٥)