از مجموع اين روايات استفاده مى‌شود خداوند به مؤمن اجازه نداده كه خود را خوار كند. بنابر اين اگر اهداى عضو، موجب ذلت و خوارى شود، مانند لنگى تا پايان عمر، جايز نخواهد بود؛ مگر هدف شرعى واجب وجود داشته باشد، به گونه‌اى كه رعايت آن به مراتب از ذلّت، مهم‌تر باشد.

به هر حال تفاوتى ميان اعضاى اصلى و غير اصلى نيست و در اهداى عضو تنها دو چيز بايد مورد نظر باشد: اهدا منجر به مرگ نشود، و نيز منجر به ذلت و خوارى نگردد.

مسأله دوم: ظاهراً تفاوتى ميان عضوى كه سبب انتقال صفات وراثتى شخص اهدا كننده يا توليد كننده تخمك هايى كه منشأ بچه مى‌شوند و ساير اعضا نيست؛ بنابر اين عمليات پيوند حتى رحم و مشيمه (بچه دان)، بلكه بيضه‌ها جايز خواهد بود. البته در تمام مراحل پيوند بايد از كارهاى حرام، چون نگاه به نامحرم يا تماس با بدن او پرهيز شود. با پرهيز از اين محرمات، اصل انتقال و پيوند عضو به شرط راضى بودن دارنده عضو جايز است؛ زيرا ادله جواز عام است و شامل اين گونه اعضا مى‌شود و دليلى بر منع آن وجود ندارد.

عضو ناقل صفت وراثتى يا توليد كننده تخمك‌هاى زنده وقتى به بدن انسان ديگر پيوند زده شود، از بدن فرد جديد تغذيه كرده و مانند ساير اعضا جزء بدن او مى‌شود. هر چه به سبب عضو جديد و به تبع آن پديد مى‌آيد، از آثار فرد جديد خواهد بود و مشكل شرعى تصور نمى‌شود.

اشكال: در انتقال تخمك‌ها و رحم يا تخمدان، اِشكال مخلوط شدن نسب‌ها وجود دارد و شارع مقدس به آن راضى نمى‌شود.

جواب: عضو پيوندى جزء بدن انسان دوم مى‌شود و توليدات آن، اثر بدن شخص دوم خواهد بود و مثل آن است كه بيمار خود را معالجه كرده و همان عضو اصلى بهبودى يابد.

(٢٢) وسائل الشيعه، ج١١،باب ١٢ از ابواب امر ونهى ، ص ٤٢٤، ح ١ و٣ .