مسأله نخست: بدون اشكال قطع عضو انسان زنده كه منجر به كشتن شود هر چند با اجازه او باشد، جايز نيست؛ زيرا خودكشى حرام و گناه كبيره است و اجازه آن، اجازه در وقوع گناه كبيره خواهد بود.

در صحيحه ابو ولاّد حنّاط از امام صادق(ع) آمده است:

من قتل نفسه متعمّداً فهو في نار جهنّم خالداً فيها؛ (١٧)

هركس به عمد خود را بكشد در آتش جهنّم جاودان خواهد بود.

در ضمن خبر ناجيه از حضرت امام باقر(ع) آمده است:

إنّ المؤمن يبتلى بكلّ بليّة و يموت بكلّ ميتة إلاّ أنه لايقتل نفسه؛ (١٨)

مؤمن به هر بلايى گرفتار مى‌شود و به هر مرگى از دنيا مى‌رود امّا هرگز خودكشى نمى‌كند.

به مقتضاى اين روايت، مؤمن خود را نمى‌كشد و اگر چنين كند از ايمان خارج شده است. بنابر اين قطع اعضا اگر منجر به مرگ مؤمن شود ـ بسان قلب و مغز ـ جايز نيست.

ليكن ديگر اعضاى او كه پس از قطع آنها، همچنان زندگى ادامه مى‌يابد، به مقتضاى قواعد، قطع آنها جايز است. و تفاوتى ميان اعضايى كه عهده دار وظيفه اصلى زندگى اند مانند هر دو قرنيه چشم، يا عهده دار بخشى از آن وظيفه‌اند مانند يكى از دو قرنيه چشم، و اعضايى كه چنين ويژگى ندارند، نمى‌باشد ؛ بسان بخشى از پوست بدن يا خون يا برخى رگها كه گويا براى مواقع نياز ذخيره شده‌اند؛ مانند آنچه در مورد رگى بزرگ در اطراف ساق گفته مى‌شود و در پيوند رگهاى قلب وقت بسته شدن، مورد استفاده قرار مى‌گيرد؛ چرا كه دليلى بر تفاوت

(١٧) همان، باب ٥ از ابواب قصاص نفس ، ج١٩، ص ١٣، ح ١ .
(١٨) همان، ح ٣.