حالى كه از پرداخت زكات به مردم جنبه شخصى براى خودشان منظور نيست، بلكه {وَ هُمْ رَاكِعوُنَ} اين‌ها راكع و خاضع‌اند، نه اين كه بخواهند اين پرداخت زكات را وسيله‌اى قرار دهند و رياست و آقايى براى خودشان تحصيل كنند. از اين جهت رواياتى داريم كه {وَ الَّذِينَ آمَنوُا} را به همه ائمه(ع) تفسير كرده است.

در مورد حضرت امير در آيه غدير آمده است: {يَآ أيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنْزِلَ إلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ} ؛ (٣) اى رسول، آنچه را به تو از پروردگار نازل شده است به مردم برسان.»

براساس روايات معتبر و متواتر شيعه و اهل سنت، پيامبر بزرگوار در غدير، در آن جا كه همه مردم بودند، خطبه مفصلى خواند و فرمود: «ألست أولى بالمؤمنين من أنفسكم؟» بعد از آن كه مردم جواب مثبت دادند، پيامبر فرمود:«من كنت مولاه فهذا علي مولاه.» با توجه به سؤال قبلى: «ألست أولى بكم من أنفسكم؟» كه اشاره به آيه شريفه {النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤمِنِينَ مِنْ أنْفُسِهِمْ} (٤) است، پيامبر سؤال كرد كه آيا اين حق براى من نيست؟ شايد در بعضى روايات باشد كه چند دفعه حضرت سؤال كرد و مردم پاسخ مثبت دادند. آن وقت فرمود: «من كنت مولاه...» در اين جمله هيچ معنايى براى مولى متصوّر نيست جز اين كه از آن ولايتى كه معنايش «أولى بالمؤمنين» است، اخذ شده باشد. اصلاً احتمال غير از اين معنا داده نمى‌شود كه بخواهيم بحث كنيم كلمه «ولايت» مشترك است و به معناى حبّ و نصرت و تصدى امور مى‌آيد و چون لفظ مشترك است، دلالت بر ولايت به معناى سرپرستى ندارد. اگر چه لفظ مشترك باشد، اما وقتى پيامبر بزرگوار فرمود: «ألستُ أولى بكم من أنفسكم؟» و به دنبال آن فرمود:«من كنت

(٣) مائده، آيه ٦٧.
(٤) احزاب، آيه ٦.