راه اول: اين كه امام، عدم ملازمه بين اين دو رؤيت را به دليل اختلاف افق دو شهر، خاطر نشان كند و اشاره كند كه رؤيت در آفاق غربى بر ظهور هلال در آفاق شرقى دلالت ندارد و به تشريح اين مطلب بپردازد.

راه دوم: اين كه امام احتمال بروز خطا در محاسبه منجمان را گوشزد كند، به ويژه كه آسمان عراق صاف بوده و كسى هلال را نديده است و اين امر وجود خطا را در محاسبه منجمان تاييد مى كند.

اما امام(ع) راه دوم را به دليل سهولت آن اختيار مى كند و مى فرمايد: «روزه و افطار برمبناى يقين استوار هستند نه شك و ترديد» وعدم انتخاب راه اول توسط امام، دليل بر عدم اعتبار وحدت افق نيست زيرا احتمال دارد موقعيت براى ايراداين نوع پاسخ، مناسب نبوده است.

ممكن است اين قول [عدم اعتبار وحدت افق ]با دعايى كه در نماز عيد وارد شده است تقويت شود و آن دعا اين است:

اسالك بحق هذا اليوم الذي جعلته للمسلمين عيدا،

از تو مى خواهم به حق اين روز كه براى مسلمانان عيد قراردادى...

دليل تقويت اين قول با دعاى مزبور اين است كه از اين دعا آشكارا فهميده مى شود كه يك روز واحد معين كه با كلمه «هذا» به آن اشاره شده است، عيد تمامى مسلمانان پراكنده در نقاط مختلف زمين با اختلافى كه در افق هايشان وجوددارد، مى‌باشد نه اين كه اين روز، براى يك شهر عيد باشد و براى شهر ديگر عيد نباشد.

آيه شريفه‌اى هم كه در مورد شب قدر و اين كه بهتر از هزار شب است و در آن هر امرى براساس حكمت تدبير و جدامى گردد، وارد شده است، چنين است. براساس ظاهر آيه شريفه، شب قدر يك شب معين است با احكامى مخصوص براى همه مردم و تمامى اهل جهان نه اين كه براى هر ناحيه و مكانى شب قدر مخصوصى وجود داشته باشد مغاير